L’inconnu du Lac blinkt uit in eenvoud. Met een enkele locatie, de afwezigheid van muziek en alleen het zonlicht als tijdsindicatie weet Alain Guiraudie gortdroog en subtiel spanning op te bouwen.
Aan de voet van een prachtig Frans bergmeer komen mannen om te van de zon, het water en elkander te genieten. Als ze niet zonnebaden of zwemmen spreken ze met elkaar af in de bosjes om in anonimiteit de liefde te bedrijven. Het is een komen en gaan van verschillende figuren, van knappe jongelingen tot uitgezakte veertigers die het liefst met hun hand in hun broek toekijken bij andere stelletjes en heel soms waart er ergens een verdwaalde hetero rond, tevergeefs op zoek naar geile wijven. Een frequente bezoeker van de cruisingplek is de sympathieke jongeman Franck (Pierre Deladonchamps). Hij maakt vriendelijk een praatje met de dikke gescheiden Henri (Patrick D’Assumçao) die hunkert naar een goed gesprek en is zelfs aardig tegen de mannen die hij afwijst. Al zwemmende ontmoet hij Michel (Christophe Paou), een gebronsde snorremans met priemende blauwe ogen. Franck is meteen verzot, maar Michel heeft al een jongen die verzot op hem lijkt. Diezelfde avond, als het meer zo goed als verlaten is, ziet Franck hoe Michel zijn minnaar verdrinkt. Vreemd genoeg versterkt dit juist zijn gevoelens voor Michel.
De titel verwijst naar Hitchcocks Strangers on a Train (L’inconnu du Nord-Express in het Frans) en het plot lijkt een intelligente simplificatie hiervan. De setting is tegelijkertijd bekend (iedereen kent wel zo’n afgelegen strandje) en vervreemdend. Zodra Franck het strandje betreedt kijken de mannen hem onderzoekend en argwanend aan, wat een droogkomisch effect geeft. De vrijende stelletjes in de bossen en de naakte lichamen op het strand worden weergegeven als een natuurlijk onderdeel van de habitat, haast als in een natuurdocumentaire. Hierdoor worden de soms nogal expliciet vlezelijke beelden niet vulgair.
Waar andere regisseurs die de eigen homoseksualiteit tot onderwerp van hun films maken zich vaak bedienen van grote gebaren – denk aan de flamboyance van Pédro Almodovar of het groteske stylisme van Rainer Werner Fassbinder – houdt Guiraudie zich ver van alle opsmuk. Hoewel hij een goed gevoel voor compositie heeft – het establishing shot van de parkeerplaats die steeds dient om een nieuwe akte te beginnen is prachtig in zijn eenvoud – zijn de beelden nooit overdreven gestileerd. De film heeft geen muziek, maar een soundscape die bestaat uit het ruizen van de wind door de bomen en het wassen van het water (kijk de film niet met een volle blaas!). Met deze eenvoudige middelen weet de regisseur toch een zekere spanning op te bouwen. Ook draagt het natuurlijke zonlicht in grote mate bij aan de sfeer van de film. Bij daglicht is de film vrolijk en luchtig, als de schemering valt en alleen het geritsel van de blaadjes is te horen wordt de film toch benauwend.
