Waar Dracula eens zo machtig was en door iedereen werd gevreesd, is hij in Castlevania: Lords of Shadow 2 na een nederlaag van zo’n duizend jaar geleden, slechts een schim van zichzelf. Is dit derde en afsluitende deel in de Castlevania: Lords of Shadow-reeks hetzelfde lot bezegeld, of weet de game zich beter staande te houden dan de gevallen Prince of Darkness?
Wanneer Dracula duizend jaar na de gebeurtenissen van Castlevania: Lords of Shadow weer ontwaakt in zijn kasteel, blijkt er veel veranderd te zijn. Van zijn ooit indrukwekkende kasteel is niet veel meer over dan een ruïne waar een complete, moderne stad omheen is gebouwd. Door je vijand Zobek word je op de hoogte gebracht van het naderende onheil: Satan, die jouw eens zo indrukwekkende kasteel heeft uitgekozen voor zijn naderende wederopstanding. In de lijkbleke huid van Dracula ben jij de enige die daar een stokje voor kan steken, terwijl je zelf eigenlijk onderhand wel klaar bent met het eeuwige leven en het liefst ter plekke sterft. Om als onsterfelijke vampier eeuwige rust te vinden, heb je een artefact nodig dat Zobek in zijn bezit heeft. Een deal is dus snel gemaakt: jij schopt Satan terug naar de hel en Zobek zorgt ervoor dat jijzelf ook het loodje kunt leggen.
Omdat Dracula zo verzwakt is en ontdaan van al zijn speciale krachten, start je het avontuur dus eigenlijk als een soort slaaf van Zobek. Terwijl je je een weg baant door de ruïnes van je kasteel en door settings die eigenlijk net wat te modern ogen voor een game als Castlevania, ga je eerst op zoek naar je wapens en je speciale krachten zoals je Shadow Whip en Void Sword. Langzaam maar zeker herstelt Dracula en keert de kracht terug die hij nodig zal hebben voor het verslaan van Satan.
Maar voor het zover is, zul je behoorlijk wat van Satan’s handlangers en ander gespuis moeten verslaan. Een deel daarvan loopt vreemd genoeg rond met bazooka’s, lasergeweren en mitrailleurs, wat behoorlijk afbreuk doet aan de gotische sfeer die zo kenmerkend is voor een Castlevania-game. Het voelt misplaatst. Ditzelfde geldt voor de scènes die zich afspelen in de moderne stad rondom het kasteel. Zo sta je bijvoorbeeld regelmatig in neonverlichte straten, riolen en verlaten of steriele gangen. Gelukkig worden deze moderne omgevingen afgewisseld met scènes uit het verleden, en struin je weer heerlijk rond Dracula’s indrukwekkende kasteel.
Een ander punt waarop Castlevania: Lords of Shadow 2 teleurstelt, zijn de stukken waar je als een dief in de nacht ongezien voorbij vijanden moet zien te komen. Je bent Dracula, de Prince of Darkness: je wilt helemaal los gaan op de vele vijanden die je pad kruisen, er niet met een boogje omheen hoeven te sluipen. Daarvoor is overigens ook maar één juiste route; probeer het op een andere manier, dan word je genadeloos afgeknald. Dat is niet alleen frustrerend, maar haalt ook het tempo heel erg uit de game. Het enige lichtpuntje in deze stealth-stukken is de mogelijkheid om jezelf tijdelijk in een rat te veranderen, waardoor je via roosters en kleine openingen makkelijk ongezien voorbij vijanden kunt komen.
De baasgevechten maken gelukkig ook veel goed, want deze zijn erg indrukwekkend. Ze bieden ook behoorlijk wat uitdaging en verlangen de nodige tactische gameplay. Tijdens deze gevechten weet je weer waarvoor je Castlevania: Lords of Shadow 2 bent gaan spelen. Een ander positief punt aan de game is het ‘Mastery-systeem’, een soort skilltree die je de mogelijkheid geeft om met verdiende punten nieuwe technieken en aanvallen te kopen en te upgraden. Dit maakt Dracula niet alleen steeds sterker maar zorgt er ook voor dat je niet continu aan het buttonbashen bent. Zo is het blokkeren van aanvallen bijvoorbeeld een erg belangrijk onderdeel van de gevechten en zul je ook regelmatig moeten wisselen van wapens om er het beste uit te halen.
Of je nu wel of geen fan bent van de deels moderne setting en of het nu wel of niet ‘hoort’ in een Castlevania-game: grafisch gezien ziet Castlevania: Lords of Shadow 2 er schitterend uit. De omgevingen ogen onheilspellend en groots en de vijanden zijn erg gedetailleerd. Zet daar even mooie en onheilspellende, orkestrale muziek onder, die overigens opgenomen is in de wereldberoemde Abbey Road Studios, en je hebt een game die goed is voor het nodige audiovisuele genot.
