Vergeleken met de games die we vroeger speelden, hebben veel van de huidige games een redelijke lage moeilijkheidsgraad. Waar je vroeger geen savepunten had en ‘game over’ betekende dat je helemaal opnieuw kon beginnen, vind je in de games van tegenwoordig op elke hoek wel een savepunt en vult je health bar zich vaak automatisch weer aan. Op zich is daar niks mis mee, maar soms wil je toch echt wel wat meer uitdaging, een pittige game om je in vast te bijten. From Software en Konami hebben hier met hun nieuwste game, Dark Souls 2, zeker gehoor aan gegeven. Is deze RPG lekker uitdagend of onmogelijk moeilijk?
Dark Souls 2 is qua verhaal vergelijkbaar met zijn voorganger: door een vloek ben je veranderd in een ondode en het is jouw taak om deze vervloeking op te heffen. Dat klinkt als een flinterdun verhaal en dat is het stiekem ook wel een beetje, maar door de diepgang in gameplay heeft Dark Souls 2 niet meer nodig dan dat. Daarnaast is de game dermate pittig dat je op sommige momenten niet eens de tijd hebt om je bezig te houden met de verhaallijn. Want ja, de berichten over hoe ongelofelijk, onmenselijk en frustrerend moeilijk Dark Souls 2 is kloppen allemaal. Het is absoluut een game die de moeite van het spelen waard is, maar je hebt er wel héél veel geduld, uithoudingsvermogen en nog meer geduld voor nodig. En een stuk zeep om regelmatig je mond te spoelen.
Je start dit onheilspellende avontuur rustig door je eigen personage te creëren aan de hand van verschillende klassen. Je kunt daarbij onder andere kiezen uit een bandiet, zwaardman, tovenaar of ridder, met elk hun eigen wapens, items en vaardigheden. Hoe verder je komt in de game, hoe minder de verschillen in klasse er toe doen, maar het geeft je in ieder geval een basis. Vervolgens word je in de speelwereld neergezet en vanaf dat moment mag je het lekker helemaal zelf uitzoeken. Nergens wordt uitgelegd wat de bedoeling is en er is niemand die je bij de hand pakt en je vertelt welke kant je op moet. Je wordt aan je lot overgelaten, staat er helemaal alleen voor en je voelt je kleiner dan ooit. Dat gevoel wordt alleen nog maar versterkt wanneer je voor het eerst in aanraking komt met een vijand, want voor je het weet ben je dood.
Dat is iets waar je ook maar beter snel aan gewend kan raken, want je zult heel vaak doodgaan tijdens je tocht door het Dark Souls 2-universum. Let een halve seconde niet op en je bent dood, wissel op een verkeerd moment van uitrusting en je bent dood, je timing is net iets minder dan perfect en je bent dood. Het is een harde leerschool, want niet alleen word je dan een flink eind terug gegooid in de game, maar ook verlies je alle Souls die je tijdens de gevechten verdiend hebt. Deze Souls heb je nodig voor de aanschaf en het upgraden van wapens, uitrusting en items. Wanneer je sterft blijven al je zuurverdiende Souls achter op de plek waar je het loodje hebt gelegd en vervolgens heb je één kans om deze terug te krijgen. Je zult zonder te sterven weer datzelfde punt moeten zien te bereiken om je Souls te claimen. Ga je eerder dood dan ben je ze allemaal kwijt en kun je weer helemaal overnieuw beginnen met het verzamelen.
Een ander nadeel aan doodgaan is dat je terugkeert als een ondode, dit heeft niet alleen tot gevolg dat je geen hulp meer kunt vragen aan NPC’s of online medespelers, maar het zorgt er ook voor dat je aanvallen minder schade doen. Je wordt dus zwakker en dat kan zelfs oplopen tot de helft minder aanvalskracht. Om weer terug te veranderen naar je menselijke vorm, zul je een Human Effigy in moet zetten, maar deze zijn maar beperkt beschikbaar en kun je daardoor het beste bewaren voor de baasgevechten.
Deze baasgevechten zijn overigens ook absoluut geen lachertjes, maar zullen je geduld weer flink op de proef stellen. Buttonbashend op zo’n indrukwekkende vijand afstormen is in Dark Souls 2 nooit de oplossing, dat kost je bijna zonder uitzondering je leven. Probeer dus eerst lang genoeg in leven te blijven om de verschillende aanvallen en tactieken van zo’n baas te bekijken, om aan de hand daarvan je eigen tactiek daarop aan te passen. Ook tijdens deze baasgevechten geldt: sterven betekent dat je de hele weg erheen weer foutloos af moet leggen om je Souls terug te krijgen. En de kans is groot dat je dat wel een aantal keren moet doen voordat je zo’n baas een kopje kleiner weet te krijgen. Maar lukt dat je uiteindelijk dan ben je des te trotser op je prestatie en houd je er zelfs een euforisch gevoel aan over. Ondanks dat je je controller op sommige momenten het liefst uit pure frustratie door je tv zou willen smijten, zijn dat de momenten dat je weer weet waarvoor je Dark Souls 2 bent gaan spelen.
Ook de geweldige sfeer van deze RPG draagt daar goed aan bij. Het voelt allemaal zo heerlijk mysterieus, onheilspellend en groots aan dat je door wilt blijven spelen en de tientallen, misschien wel honderden keren dat je dood gaat, voor lief neemt. Je blijft namelijk continu nieuwsgierig naar wat zich in die duistere grot verscholen houdt of welke vijanden je in dat gevaarlijk donkere bos tegen gaat komen. Grafisch ziet Dark Souls 2 er ook goed uit, al had het op dat vlak wel allemaal net wat beter gekund. Het zit hem daarbij vooral in de kleine details die ontbreken, bijvoorbeeld de monden van personages die soms niet bewegen tijdens dialogen. Maar heel erg storend is het gelukkig niet.
