We zijn een week in de 30 Dagen Uitdaging en de vraag die de filmredacteuren nu krijgen voorgelegd is: “Wat is je favoriete klassieker?”. Het hoeft niet per se zwart-wit, maar Jurassic Park is dan weer te recent.
Catherine Deneuve speelt de frigide Belgische Carol, die door paranoia in elke man een verkrachter ziet. Zelfs haar appartement is niet veilig: de meubels herbergen onheilspellende klanken en de muren krijgen klauwen. Ondanks zijn vrouwonvriendelijkheid – het blijft Polanski – is de film een bijzondere ervaring, niet in de laatste plaats door het hypnotiserende camerawerk en dito sounddesign. De huiselijke geluiden – het tikken van de klok, het ruizen van de verwarming, worden auditieve kwelgeesten en langzaam zakt de kijker samen met Deneuve weg in waanzin.
Bij deze vraag schiet mij maar een film te binnen: The Godfather. Hét klassieke maffia epos van Francis Ford Coppola. Het stereotype beeld dat deze film over de Siciliaanse maffia heeft geschept, is sinds dat de film uitkwam in 1972 haast niet meer veranderd. Bovendien is dit de film die ons de fantastische oneliner “I’ll make him an offer he can’t refuse” bracht. Uitgesproken door een van de meest iconische filmpersonages ooit: Don Corleone, gespeeld door Marlon Brando. The Godfather is bovendien een film die, ruim 40 jaar na dato, nog steeds prima te kijken is en nauwelijks gedateerd aanvoelt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige soundtrack. Of het acteerwerk van Al Pacino. Kortom, deze film moet iedereen absoluut gezien hebben.
De opzet van 12 Angry Men is beperkt: dat is wat de film krachtig maakt. Twaalf juryleden hebben één kamer om over het lot van een man te beslissen en zodoende is er ruimte voor subtiele en zorgvuldig opgebouwde persoonlijkheden. Die hebben ze namelijk stuk voor stuk. Het spel is genuanceerd, de opbouw ongekend en het script ijzersterk. Ik vond het fijn om te zien hoe een film die in feite heel klein gehouden is, juist groots was.
