Niet alle films kijken makkelijk weg. Sommige films confronteren je met je eigen denkbeelden en veranderen die. Van welke film heb jij een andere kijk op de wereld gekregen? Van, woah, man, diep.
In een raar mengsel van kleuren en verfstreken wordt het verhaal verteld van een jongen die zich in een lucide droom bevindt. Na het zien van deze film kon ik niet meer slapen zonder te hopen zelf ooit een lucide droom (een droom waarbij je bij bewustzijn bent) te ervaren. Hoewel mijn dromen nooit zo mooi zijn weergegeven als The Waking Life of de handige tips nooit hebben geholpen (test lichtknopjes, kijk op je horloge) heb ik het gelukkig één keer mogen ervaren. Jammer genoeg kon ik niks spectaculairders bedenken dan rondvliegen.
Wat Her vooral zo’n intrigerende film maakt is dat je constant afvraagt waar je eigenlijk naar kijkt. Dat een man verliefd wordt op zijn computer is vreemd, maar Spike Jonze laat het zo mooi en integer zien terwijl je constant het gevoel blijft houden dat het niet klopt. Wat stelt deze liefde voor? Hoe echt zijn wij als mens eigenlijk als computersystemen hetzelfde kunnen? Her laat menselijke emoties en intelligente computers dicht bij elkaar komen en laat je hersenen hierover pijnigen. Ook als je de bioscoop uit loopt en nog dagen daarna.
Alejandro Gonzalez Iñárritu heeft nog geen lichtvoetige film gemaakt en dat hoeft ook niet. Of hij nu in een paar seconden een klein sprankje hoop kan laten zien in hetverder loodzware 21 Grams of de vervlochten menselijke interdependentie wist te vatten in Babel, hij weet overal wel diepgang aan te geven. Nu met zijn eigen script voor Biutiful wist Innaritu weer de juiste snaar te raken. Met een prachtige cinematografie en natuurlijk de rotkop van Javier Bardem kon het verhaal worden verteld over de schrijnende discrepantie tussen menselijke intenties en uitkomsten. Een knock-out.
