De meeste politieke conflicten verbleken bij de felheid waarmee sommige gamers op internetfora hun favoriete console verdedigen. Bij ons niet. Bij ons alleen liefde over de Red Ring of Death en de Dreamcast.
Er is voor mij maar één genre dat telt: real-time strategy tegen anderen. Er is geen console waarop dit genre ook maar een beetje speelbaar is. Dus moet er uitgeweken worden naar de desktop met internet. Consolespellen heb ik nog niet vaak online gespeeld en daardoor nooit echt uitdagend gevonden. Het is vooral gebrek aan kennis dat spreekt en misschien de jaloezie van eigenlijk niet zo goed een controller kunnen besturen wanneer het erop aankomt.
Zoals ik op dag 1 liet weten game ik al sinds mijn vierde, maar mijn mooiste gametijd komt uit de periode eind jaren negentig tot en met begin dit millennium. Het is de periode van de Nintendo 64. Er is geen ander systeem waarop ik zoveel games heb uitgespeeld als deze console. Mede dankzij de geniale periode van Rareware, maar ook games als Ocarina of Time hebben mijn buitenschoolse vrije tijd veelal gevuld. Vooral GoldenEye en Mario Kart 64, de multiplayergames die ik het meeste heb gespeeld, roepen altijd nog nostalgische gevoelens op.
Als gamen een religie zou zijn, dan is de Playstation mijn kerk, mijn Mekka. De liefde begon door een basisschoolvriendje die een PS1 bezat. Elk vrije uurtje dat we hadden doken we voor de beeldbuis. We speelden tijdloze toppers als Tekken, Crash Bandicoot, Soul Blade en nog veel meer. Door de jaren heen groeide mijn verzameling games en consoles, maar altijd keerde ik weer terug bij mijn vertrouwde en stijlvolle Japanse krachtpatser. Regelmatig nog ronkt mijn (blijkbaar onverwoestbare) PS1 of 2 als vanouds voor een paar uurtjes nostalgie.
