Sommige scènes kunnen een game maken of breken. De onderstaande drie games deden in ieder geval één ding goed, ze bleven de redactie al deze tijd bij. Van het bloedigere God of War tot het ingetogen Red Dead Redemption, deze scènes zijn het herinneren waard.
Het is misschien niet de meest spectaculaire of spannende scene die er is, maar deze scene had bij mij een grote impact. Ik heb het over de laatste scène van Final Fantasy VII: Crisis Core. Een droevig eind van een geweldige game. Ik weet nog dat ik erg stil werd door het eind, ik had niet verwacht dat het zo tragisch zou zijn. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, daarom laat ik de video ook voor zich spreken.
Red Dead Redemption was niet het soort spel om een happy ending te hebben en er waren dan ook een aantal hints dat John Marston niet van zijn eigen noodlot zou ontsnappen. Uiteindelijk komt de dood in de vorm van zeer veel soldaten ook hem halen, maar John laat zich niet zomaar meenemen. Wanhopig probeert hij zijn familie in veiligheid te krijgen, totdat hij zich realiseert dat dit maar op één manier zal gebeuren: zonder hem. Nadat zijn vrouw en zoon zijn ontsnapt, stapt John met opgeheven hoofd zijn dood tegemoet. Indrukwekkend is de overrompelende stilte in deze laatste momenten. Dan is er de climax: nog één laatste keer mag je als John Marston op je vijanden schieten, waarna John in een zee van lood uiteindelijk toch zijn einde vindt.
De God of War-reeks zit vol met brute scènes, maar het derde deel spande de kroon. In dit deel ging Kratos alle overgebleven Griekse goden af om ze op verschrikkelijke manieren af te slachten. Zelfs Zeus, de oppergod, ontkomt niet aan de bruutheid van Kratos. Ik zou er waarschijnlijk een heel boek over kunnen schrijven, maar het onderstaande videofragment zegt alles.
