Escape Dead Island is het nieuwe survival-horrorspel ontworpen door Fatshark en uitgegeven door Deep Silver. Het gaat over een groep vrienden die stranden op een eiland waar een zombieplaag plaatsvindt, veroorzaakt door een wetenschappelijk bedrijf. Het personage waar je mee speelt is Cliff, een luilak met een rijke vader, die beetje bij beetje zijn verstand verliest. Het verhaal is bijzonder cliché. Het voelt als iets wat al in duizenden (tiener)horrorfilms is geweest, maar gelukkig worden deze clichés redelijk uitgewerkt en komt Fatshark er goed mee weg.
Op sommige momenten is Escape Dead Island bijzonder veelbelovend. Het verhaal is lineair, maar wordt op bijzondere manieren verteld: via cutscènes en dialogen, maar ook vaak via verschillende soorten verzamelbare objecten. Foto’s die je zelf maakt, videoboodschappen die je kan vinden en ansichtkaarten die over het eiland verspreid liggen, kunnen allemaal bijdragen aan het verhaal. Dit zorgt voor een verfrissende afwisseling en op deze manier wordt nieuwsgierigheid beloond met extra achtergrondinformatie.
Het verhaal zorgt voor veel mysterie en bevat af en toe een twist. Het proces van Cliff die zijn verstand verliest is hierin zeer interessant en op sommige momenten zelfs briljant. Helaas zijn er veel kleine dingen die voor je gevoel niet kloppen of iets te veel op clichés berusten. Het veelbelovende verhaal kon mij niet over de streep te trekken, want uiteindelijk komt het neer op iets geheel herkenbaars: Je komt aan op een eiland, er is een mysterieuze zombie uitbraak, zoek uit waardoor en overleef terwijl het hoofdpersonage een mentale breakdown krijgt.
Het eerste personage dat je, op je vrienden na, tegenkomt op het eiland is iemand die meteen alle zombies afmaakt met wat overdreven moves en vervolgens geheel toevallig het systeem hackt van iets waar jij net naar binnen moest. Alhoewel het in een spel als deze op zich fijn is om andere personages tegen te komen, ter afwisseling van de oneindige hoeveelheid zombies, voelt dit vanaf het begin te ongeloofwaardig en overdreven om ervan te kunnen genieten.
Het spel leidt je door middel van het verhaal naar verschillende plekken van het eiland en soms is het ook wel prettig om op zo’n manier gestuurd te worden. Zo ga je van het strand naar een haven, even later ga je diep de jungle in en vervolgens sta je midden in een, op zombies na, verlaten bedrijfsdorp. Dit werkt goed en zorgt voor een afwisseling die je soms even de storende factoren van het spel, namelijk saaie zombies, een slordig gevechtssysteem en oppervlakkige personages, doet vergeten.
Het gevechtssysteem voelt vreemd en inconsequent aan. Het ene moment sla je een monster vijf keer achter elkaar en kan hij hierdoor niks doen. Het andere moment doe je precies hetzelfde en valt hij je wel aan terwijl je hem ramt. Hierdoor is het soms lastig in te schatten hoe de monsters uitgeschakeld moeten worden en dit kan tot veel frustratie leiden. Wel zit er nog een klein ontwijksysteem in; het is vrij simpel, maar maakt het vechten net wat dynamischer.
De zombies zijn uitermate on-origineel en soms probeert het spel hier variatie in te brengen door verschillende soorten monsters te introduceren die bijvoorbeeld verschillende aanvallen hebben. Alhoewel dit leuk geprobeerd is blijft dit meestal niet langer dan een minuut of twee interessant voordat het alweer eentonig aanvoelt.
Qua visueel aspect is het eiland zelf geen supergedetailleerd of technisch hoogstaand meesterwerk. Dit vormt echter geen probleem, want qua stijl en kleur ziet Escape Dead Island er fraai en uitnodigend uit. Dit is dan ook één van de sterke punten van het spel. Het nodigt je uit om te kijken wat er in die boomhut ligt, het nodigt je uit om te ontdekken wat er achter een heuvel of in een verlaten huis ligt.
Al met al stelt Escape Dead Island teleur, maar een echte fan van het genre kan hier alsnog best een paar uurtjes plezier aan beleven. Het verhaal laat momenten van genialiteit zien, flarden van het eiland zijn prachtig en ontdekken is in eerste instantie uitnodigend. Het spel heeft dus zonder twijfel zijn momenten van grootsheid, maar vijf minuten later was ik deze alweer vergeten door de irritaties over alle kleine dingen die niet lekker aanvoelen. Na het spelen vraag ik me vooral af hoe goed het spel had kunnen zijn, maar dat helaas niet is.
