Eerst doen, dan denken. Dat is het motto van de Just Cause-games. Just Cause 3 probeert vooral om dit idee nog sterker aanwezig te maken. Met de nieuwe wingsuit heb je namelijk nog een middel erbij om van grote hoogtes te springen.
Het eerste wat opvalt aan Just Cause 3 is dat het verhaal een stuk overtuigender wordt gebracht dan in de vorige delen. Begrijp me niet verkeerd, het is nog steeds volledig overdreven met overal eindeloos veel explosies, maar wat in vorige delen kon storen komt nu eigenlijk wel charmerend en met een goed gevoel voor humor over.
De game begint eigenlijk heel sterk. Je wordt aan het eiland geïntroduceerd, de situatie wordt verteld en je leert wat belangrijke gamemechanics, zoals de grappling hook, wingsuit en parachute. De eilanden zien er prachtig uit en al snel ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt. Het verhaal zit zo in elkaar: Een invloedrijke dictator heeft de eilandengroep onder zijn macht, jij moet steden overnemen om zo langzaam maar zeker in alle provincies zijn invloed terug te drijven. Hoe doe je dit? Dit doe je door in een stad een aantal dingen kapot te maken, het politiebureau over te nemen en de vlag van de rebellen uit te hangen. Klinkt super gaaf toch? Je mag een heel land redden door chaos te zaaien en dingen op te blazen. Helaas komen er na een tijdje spelen al een aantal minpunten naar boven.
Klusjes. Als je in een stad bent die je over moet nemen, krijg je een lijst van dingen die je kapot moet maken, 2 billboards, 4 olietanks, etc. Al snel voelt dit eerder als een aantal klusjes dan als een realistische manier om een stad te redden. Je hebt volledige chaos veroorzaakt, vrijwel alles kapot gemaakt en het politiebureau overgenomen, maar nee, je moet nog op zoek naar dat laatste verstopte billboard dat je kapot moet maken voordat de stad vrij is. Het voelt niet logisch aan en dus lijken deze doelen eerder een waslijst van klusjes dan een programma om de mensen vrijheid te geven.
Repetitief. Drie keer raden wat je mag doen nadat je alles in een stad gesloopt hebt en dus de mensen hun vrijheid hebt gegeven. Precies, je mag naar de volgende stad gaan om vrijwel precies hetzelfde nog een keer te doen. Het is op zich best leuk om een stad over te nemen, maar om nou in een soort eindeloze cirkel vast te zitten waar je het steeds opnieuw moet doen, is niet echt interessant. Voor de duidelijkheid, we hebben het spel iets meer dan twee uur mogen spelen, dus misschien dat er toevallig net na die twee uur een wereld voor je open gaat en er geen greintje repetitie meer inzit. Maar van die twee uur heb ik zo’n anderhalf uur bezig moeten zijn met: Vind stad, maak alles kapot in stad, neem stad over, doe het nog een keer bij een andere stad. Zoals alles er uitzag, leek dit ook de trend te zijn voor de rest van het spel, maar wie weet.
We moeten echter ook eerlijk zijn over waar het spel goed in is. Voor de mensen die herhaling niet erg vinden, die de vorige Just Cause -games geweldig vonden en gewoon meer van datzelfde willen, maar in een nieuwe omgeving, met een aantal nieuwe features en allemaal mooier en beter uitgevoerd, voor die mensen is dit spel de heilige graal. Just Cause 3 geeft je namelijk precies dat en voor sommige mensen is dat het grootste compliment dat je de game zou kunnen geven.
Dingen zoals rondspringen, de grappling hook en schieten en meer voelen allemaal veel vloeiender aan dan in zijn voorgangers. Voor oude fans dus genoeg reden om ook te kunnen genieten van het nieuwe deel. Zoek je echter wat meer diepgang en creativiteit, dan is Just Cause 3 misschien niet voor jou.
1 december zal het spel echt uitkomen en dan zal je het uiteindelijke oordeel kunnen lezen. Tot die tijd is het maar wachten geblazen.
