Al een tijd geleden heeft Sony bekendgemaakt dat ze PlayStation 2-games speelbaar willen maken op de PlayStation 4. Omdat ze een gigantische community hebben, heeft Sony besloten om hen te vragen wat ze zouden willen zien. Wij van NWTV hebben hier ook wel onze meningen over en in dit artikel zal ik uitleggen waarom Final Fantasy XII een kans op een nieuw leven verdient.
Het is niet bepaald een geheim dat ik een ongelooflijke fan van de Final Fantasy-reeks ben, maar ditmaal zal ik niet gemotiveerd zijn door nostalgie of mijn persoonlijke voorkeur. Mijn motivatie is dat Final Fantasy XII door veel critici is ontvangen als één van de beste, zo niet de beste, RPGs ooit voor de PlayStation 2, maar verscheen op de verkeerde plaats en vooral op het verkeerde moment.
Wat was er dan mis met de timing? Final Fantasy XII kwam op de PlayStation 2, enkele weken voor de release van de PlayStation 3 en de Xbox 360. Het maakte niet uit hoe bijzonder het was, niemand had meer oog voor dingen die niet voor de PlayStation 3 of Xbox 360 uitkwamen. Zo zagen helaas heel veel mensen niet dat de PlayStation 2 met haar laatste adem nog een juweeltje uitblies.
Deel XII bracht een volledig nieuw gevechtsysteem met zich mee. Veel mensen omschreven het als realtime, maar niets is minder waar. Square Enix wist simpelweg een turn-based-systeem te versieren met realtime elementen, zoals een tijdbalkje dat aangeeft wanneer je een actie kan ondernemen en personages die vrij kunnen bewegen tijdens een gevecht, maar ook met een vrije camera en monsters die zich in de echte wereld bevinden, in plaats van dat ze willekeurig tevoorschijn komen. Al met al een revolutionaire verandering voor Final Fantasy-games, maar het pakte bijzonder goed uit.
Ook was er het Gambit-systeem. Je hebt namelijk maar controle over één personage tegelijkertijd, maar met het Gambit-systeem kun je bepalen wat voor gedrag jouw AI-bondegenoten moeten vertonen. Dit kan bijzonder specifiek worden, zoals: Wanneer iemand blind raakt, moet je item X gebruiken om hem te genezen en daarna spreuk Z op de sterkste vijand afsturen. Zo kon je een groot aantal verschillende situaties incalculeren en met dit systeem overal op voorbereid zijn. Ook had je indirect de controle over al je personages, terwijl je er maar één bestuurde.
Maar dan hebben we het alleen nog maar over de pure gameplay gehad. Wat dacht je van een prachtige, grote wereld waar je volledig ingezogen wordt, met diepgaande personages, uitgebreide gebieden en grootse monsters. Wat dacht je van de geweldige muziek van Hitoshi Sakimoto, de componist van het geroemde Final Fantasy Tactics. En wat dacht je van de graphics, die niets minder dan het technische hoogtepunt van de PlayStation 2 waren.
Het verhaal duurde eventjes voordat het op gang kwam, maar dat is niets anders dan we gewend zijn van Final Fantasy-games en ook niet per definitie een slecht iets. Als het namelijk eenmaal losbarst, zit je er 100% in en wil je koste wat het kost weten hoe het af zal lopen met je favoriete personages.
Dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat veel mensen vele tientallen, zo niet honderden, uren plezier hebben gehad met dit spel, maar o zoveel mensen is dit plezier ontnomen door de ongelukkige timing van de release. Dus, laat de framerate wat constanter lopen, maak de belichting allemaal wat duidelijker en breng het spel nog een keer uit voor de PlayStation 4, want het is te zonde om dit gemist te hebben. Final Fantasy XII heeft namelijk meer dan alleen bewezen dat het de moeite waard is.
