Moon Hunters is een RPG van Kitfox Games voor de PC, PlayStation 4 en PlayStation Vita. In dit spel ga je te werk als held om de mysteries van de wereld te ontrafelen.
Moon Hunters begint zoals heel veel RPGs dat doen: er gebeurt iets verschrikkelijks. De maan verdwijnt, waarschijnlijk door toedoen van de ‘Sun Cult’, maar weten doe je het niet, en jij als held gaat op pad om het op te lossen. Al snel merk je echter dat de gelijkenissen met andere RPGs daar wel ophouden en dat het spel dat je speelt toch een vrij uniek concept heeft.
Het spel heeft geen keiharde of lastige gevechten. Als je in het begin voorzichtig speelt, zul je snel genoeg je spreuken kunnen upgraden om vervolgens een powerhouse te worden. Sommige van de personages komen na die upgrades pas echt goed tot hun recht. Toch blijft het alles net interessant genoeg, zodat je altijd je aandacht erbij moet en wilt hebben. Zo erg is het ook niet dat het combat-element vrij simpel is, want hierdoor kun je je focussen op de magie van de wereld, met zijn verhalen en geheimen.
Zoals steeds meer games tegenwoordig, laat Moon Hunters aan jou de keuze hoe je dingen aanpakt. Een beest wordt geboren met een vloek, laat je hem leven of maak je hem af? Een vrouw stelt zich verdacht op, vraag je haar beleefd om een verklaring, of val je haar meteen aan? Ga zo maar door, er zijn tientallen, zo niet honderden van deze situaties. Bij sommige situaties zie je meteen de impact die jouw keuze heeft, soms wordt die impact verstopt en beïnvloedt je dingen zonder dat je zelf direct weet wat de gevolgen daar van zijn.
Je gaat levels door, die vrij ouderwets een begin- en eindpunt hebben. Hierin lokken de levels enorm uit waardoor je elk kruispunt, elk hoekje volledig uitkamt. Je wilt namelijk niet het risico lopen dat je iets bijzonders niet ontdekt, alleen maar omdat je te lui was om ook even de andere kant op te gaan. Na een level kun je vervolgens kiezen naar welk level je verder gaat via een kaart. Hierdoor kun je zelf kiezen welke kant je opgaat en wat je besluit wel te onderzoeken en wat je met rust laat. Het geeft een verfrissend gevoel van vrijheid en laat hierdoor zelfs het selecteren van een gebied aanvoelen als een gewichtige keuze.
Schrik niet, maar je speelt het spel in zo’n die kwartiertjes uit, zo niet sneller. Al snel kom je er echter achter dat wanneer je het spel hebt uitgespeeld en je meerdere playthroughs door gaat spelen, je pas echt met de game bezig bent. De wereld is elke keer weer anders dan de vorige keer dat je die speelde. Elke keer dat je speelt, ontdek je sterrenbeelden waarmee je nieuwe dingen vrijspeelt voor volgende playthroughs. Zoals het kunnen communiceren met doden, dieren, of het ontdekken van rivier- of berggebieden. Hierdoor voelt elke keer dat je het spel speelt weer net anders. Hierdoor wil je blijven spelen, hopend dat je ergens in een van de dorpjes weer die kameel ziet, omdat je nu opeens met dieren kan praten en hoopt dat hij iets interessants te melden heeft.
Dit is Moon Hunters ten voeten uit. Het is nu al meerdere keren voorgekomen dat ik tegen mezelf zei: “Oké, nu heb ik wel genoeg gespeeld, ik vind het niet écht interessant meer”, en dat vervolgens allerlei mysteries aan me begonnen te knagen. Voor ik het wist zat ik weer te spelen, hopende dat ik nieuwe dingen zou ontrafelen. En ja, vaak ontdek je dan weer iets nieuws waardoor je plezier in het spel volledig vernieuwd wordt, waardoor je de wereld opeens, soms vrij letterlijk, in een nieuw licht ziet. Dit alles wordt zo ongelooflijk sterk ondersteund door de zeer aparte en mooie muziek, die de sfeer van de wereld perfect weet te omschrijven met klanken.
Moon Hunters is geen game waar je honderden uren in gaat steken, maar het is wel een spel dat simpel plezier biedt op de oppervlakte. Als je er dieper induikt, dan raak je verloren in een wereld van geheimen en verhalen en wil je blijven zoeken naar alles wat er te vinden is.
