Een aantal jaren terug kwam MXGP uit en het spel werd beschreven als de officiële game voor motocross. Nu is het tijd voor het vervolg; MXGP2. Zal dit deel de serie naar een hoger niveau tillen?
MXGP2 brengt een hoop poespas met zich mee, maar eigenlijk draait het allemaal om één ding: racen op je motorfiets. Je racet door een carrière-modus en dat is eigenlijk het hele spel. De game probeert gewichtige keuzes te introduceren, zoals het aannemen van een sponsor en manager, maar het lijkt allemaal bar weinig uit te maken. Sterker nog: het heeft een averechts effect op de beleving. “Haal 22 punten komende wedstrijd, anders is de sponsor niet tevreden”, zo luidt de opdracht van je manager. Wat voor punten en hoe haal je ze? Daar zegt het spel niets over, alhoewel dit wel het doel schijnt te zijn van de carrière-modus. Na een wedstrijd krijg je alleen een berichtje met de melding dat je sponsor tevreden dan wel teleurgesteld is omdat je wel/niet genoeg punten hebt gehaald. Hoe of wat, wordt slecht duidelijk gemaakt en dit zorgt eigenlijk alleen voor een hoop onnodige verwarring.
Het racen is gelukkig een erg prettige ervaring, vooral voor de mensen die een uitdaging willen; omdat je op een motorfiets rijdt op een track met veel sprongen en scherpe bochten, is het echt aan de speler om ervoor te zorgen dat je stabiel blijft. Elk klein trucje dat je langzaam maar zeker onder de knie krijgt zorgt ervoor dat je tijden sneller worden. Dit is met name wat het spel zo leuk maakt: het beheersen van het balanceren van zowel je bestuurder als fiets en het leren van de beste methode om bepaalde bochten van een track aan te pakken. Hier richt het spel ook al zijn aandacht op: als je naar een Grand Prix gaat, krijg je namelijk eerst een half uur om te oefenen op de baan, dan een half uur om je kwalificatierondes te rijden en vervolgens rijd je je twee races. Maak je geen zorgen; je kan ook na vijf minuten stoppen met het oefenen als dat niet je ding is. Ook moet gezegd worden dat het een bijzonder verfrissende ervaring is om weer eens een keer op een motorfiets te racen, in plaats van in een auto zoals bij de meeste racegames.
Het enige wat de poespas rondom de carrière-modus toevoegt is irritatie. Gelukkig zijn de races interessant en is de ervaring van het steeds beter worden een hele vermakelijke. Degene die echt de baan bestudeert en oplet, wordt beloond. En dat is precies hoe het zou moeten zijn.
