Yo-Kai Watch is al een tijdje uit in Amerika en in Japan nog langer, maar sinds een tijdje kunnen we in Europa ook eindelijk aan de slag gaan met deze monster-verzamelgame.
De beste manier om het spel uit te leggen aan iemand die nog nooit van Yo-Kai Watch heeft gehoord, is door te zeggen dat het Pokémon met een twist is. Yo-Kai zijn een soort geesten die niet met het blote oog te zien zijn, maar alleen gespot kunnen worden door iemand met een bijzonder horloge. Je raadt het al: de Yo-Kai Watch.
Je loopt de wereld door, speurt Yo-Kai op en wanneer nodig bevecht je ze. Mocht je succesvol zijn dan worden ze soms aan je collectie toegevoegd. Het spel lijkt zich veel meer te richten op de jongere generatie en daar is verder niks mis mee. Zowel de manier waarop de stemmen gedaan zijn, als de visuele stijl en de manier waarop het verhaal gebracht wordt, duiden hierop.
Het ontdekken van de wereld is dan ook waar Yo-Kai Watch het van moet hebben; de gevechten zijn namelijk uitermate oppervlakkig. Het enige wat je doet is het selecteren van een aantal Yo-Kai die gaan vechten en voor de rest doen zij al het werk. Af en toe kun je een speciale aanval, een ‘soultimate’, uitvoeren, maar daar blijft het ook bij. Hierdoor ben je nooit actief aanwezig en gaan deze gevechten nooit echt de diepte in en dat is jammer. Wat is nou leuker als je een nieuwe Yo-Kai bevriendt, dan hem te gebruiken in gevechten en erachter te komen wat voor vaardigheden hij heeft?
Ja, de wereld zit mooi in elkaar en het verhaal wordt aardig gepresenteerd, maar hierdoor voelt het voor de iets serieuzere gamer toch aan als een heel erg mager spel. Waar bij een spel zoals Pokémon achter de onschuldige monstertjes en wereld nog een hele serieuze en ijzersterke RPG schuil gaat, is dit bij Yo-Kai Watch niet het geval. Hierdoor zal het spel voornamelijk de jongere of minder serieuze gamer nog wel kunnen vermaken, maar de rest kan beter wachten op de volgende Pokémon.
