Oasis Supersonic
Review

Review: Oasis Supersonic

2 min leestijd
4/5

"Supersonic moet het vooral hebben van de altijd hilarische Gallagher-broers Noel en Liam. Regisseur Mat Whitecross maakt een aantal interessante stijlkeuzes, maar deze pakken niet altijd goed uit."

Oasis Supersonic is nu te koop op Blu-ray en DVD.

Oasis verscheen in 1990 ten tonele en wist in enkele jaren tijd uit te groeien tot een van de grootste bands ter wereld. Record na record werd verbroken en de groep werd gezien als de nieuwe Beatles. Oasis zou nog jarenlang actief blijven, maar aanhoudende ruzies tussen broers Noel en Liam Gallagher braken de groep in 2009 uiteindelijk op.

Oasis Supersonic geeft een gedetailleerde weergave van de periode tot 1996. Hoe de band, bestaande uit simpele arbeiderszonen uit Manchester, aanvankelijk tot stand kwam tot aan het moment dat ze een van de grootste concerten ooit gaven. Alle betrokken personen komen uitgebreid aan woord om hun visie op dit succes te geven, van de bandleden tot hun ouders.

Natuurlijk zijn de Gallagher-broers het meest prominent aanwezig en met hun immer onvervalste uitspraken krijgen ze veel lachers op de hand. De oprechtheid waarmee de geniale gitarist Noel en (prettig) gestoorde Liam spreken maakt ze het ideale onderwerp voor een documentaire. Regisseur Mat Whitecross heeft een interessante collectie beelden gebruikt, waardoor Oasis Supersonic zelfs voor de grootste fans nog nieuw materiaal te bieden heeft. Dit alles is overladen in een sfeervol sausje; men haalt alle visuele middelen uit de kast en de altijd aanwezige montagetechnieken sluiten goed aan op de tijdloze hits, zoals Champagne Supernova, Some Might Say en natuurlijk Wonderwall en Don’t Look Back in Anger.

Toch pakken niet alle stijlkeuzes van Whitecross even goed uit. Zo maakt de regisseur geen gebruik van ’talking heads’, de standaard documentairestijl waarbij sprekers direct tegen de camera praten. Hierdoor zijn geïnterviewden niet in beeld, maar alleen te horen. Deze keuze is gewaagd en origineel maar met het weglaten van gezichtsuitdrukkingen vallen ook wat nuances weg. Vooral in het geval van de Gallagher-lolbroeken is dit toch wat jammer. Ook is de documentaire behoorlijk lang, vooral omdat het een korte periode beschrijft waarbij amper wordt ingegaan op de sociale aspecten; het blijft een redelijk oppervlakkig verslag van opeenvolgende gebeurtenissen.