Michael Hicks is een indie-developer die in 2015 al met een vriend Pillar uitbracht voor de PlayStation 4. Vandaag is hun nieuwste project verschenen, The Path of Motus.
In The Path of Motus leef je als een Goblin in een bos, een bos waar al generaties lang niemand uit heeft weten te komen. Jij bent vastberaden om toch een weg naar de buitenwereld te vinden en om dat te doen zal je bruggen moeten bouwen en pestkoppen ontwijken of “neerschieten”. De pestkoppen schieten namelijk geen kogels op je, maar woorden. Je hebt drie verschillende knoppen tot je beschikking die allemaal een ander kleur woord hebben. Schiet de juiste op een pestkop af om zijn woord tegen te houden en hem vervolgens te doden … of laat hem met rust en probeer hem te ontwijken. Het feit dat je met woorden kan doden zegt ook meteen iets over de boodschap die het spel mee wil geven, maar uiteindelijk is het niet veel anders dan een kogel met een bepaalde kleur die moet matchen.
Het tweede en meteen laatste gameplay-element is het bouwen van bruggen. Je zal af en toe bij een plek komen waar je een boel cirkeltjes ziet met nummers erop, die nummers geven aan hoeveel verbindingen het punt in het totaal nodig heeft om te werken. Dit zijn als het ware de puzzels van het spel en verreweg het leukste element. Ze worden halverwege lastig genoeg dat je er even goed naar moet kijken, maar nooit zo lastig dat het frustrerend wordt of je minutenlang vast zal zitten: het zorgt ervoor dat ten allen tijde een lekker tempo wordt aangehouden.
En met dat lekkere tempo heb je de drie hoofdstukken met zo’n zeventig minuten wel uitgespeeld. Op zich zouden we zeggen dat het goed kort is en dat het daardoor afgelopen is voordat het kan vervelen, maar echter brengt het ook een flink minpunt met zich mee. De game zou zogenaamd belangrijke levenslessen moeten overbrengen en je zou het gevoel moeten hebben dat je zware keuzes maakt wanneer je een pestkop doodt of juist niet. Door de korte duur is dat eigenlijk helemaal niet het geval. Af en toe wordt er een vrije clichématige uitspraak naar je hoofd geslingerd, zoals ‘laat anderen je er niet van weerhouden om je dromen achterna te gaan’. Het is zeker mooi en waar, maar het heeft niet de impact die uiteraard bedoeld was, wanneer je het tegenkomt op een briefje in een game van een uurtje.
Alles bij elkaar is The Path of Motus, met name door het puzzelen met de bruggen, een leuk avontuurtje om je een ruim uur prima mee te vermaken. Fans van indie-games die ook wel houden van wat lichte platform-actie en eenvoudige breinbrekers, kunnen het daarom best een kans geven. Echter komen de zogenaamde levenslessen en inhoudsvolle boodschappen niet goed uit de voeten. Hierdoor blijft het best aardig, maar geen juweeltje.
