Vele mensen zullen al weten wat een Predator is. Deze buitenaardse wezens die als sport op andere soorten in het melkwegstelsel jagen, zijn ondertussen iconische wezens geworden. Dat is ook logisch na drie stand-alone films en twee crossovers met de Alien-franchise. Een van de acteurs uit de tweede film pakt neemt nu de regisseursrol op zich. Kan hij van The Predator een waardige wederopstanding van de franchise maken?
Het begint allemaal erg goed. Er is namelijk een beschadigd schip onderweg naar de aarde waar deze neerstort. Een groepje soldaten ziet dit gebeuren en gaan op onderzoek uit. Dit gaat faliekant mis, waarna er van alles gebeurt waardoor de aarde in gevaar komt. Het is aan een wetenschapper en een groepje soldaten met psychische aandoeningen om de planeet te beschermen.
The Predator begint vrij serieus en een paar rollen worden goed geïntroduceerd, vooral het belangrijkste gezin van de film valt hierbij in positieve zin op. Vader Quinn wordt gespeeld door Boyd Holbrook (Logan, Narcos) en komt over als een soldaat die al veel heeft meegemaakt en steeds verder van zijn gezin af staat. Yvonne Strahovski (Dexter, Chuck) speelt de liefhebbende moeder Emily en hun kind Rory wordt erg geloofwaardig neergezet door Jacob Tremblay (Room, Before I Wake). Helaas gaat het na deze introductie snel bergafwaarts.
Het groepje soldaten komt namelijk bij elkaar en de toon van The Predator verandert meteen. Het wil ineens meer op een komedie lijken maar daardoor gaat het serieuze helemaal verloren. Dit laat je achter met een leeg gevoel aangezien je in het begin erg het verhaal in getrokken wordt. De vrouwelijke wetenschapper heeft hetzelfde probleem. Eerst is het een bange, onzekere jongedame, maar nadat ze de groep ontmoet, is ze ineens een pittige, wijsneuzerige vrouw.
Het verhaal is op dat moment eigenlijk al wel verloren, vooral omdat je het niet meer serieus kunt nemen. Gelukkig zijn er nog een paar dingen waar je van kunt genieten. Zo zijn de effecten prima in orde en zit er voor de horror-en gore-freaks ook nog genoeg te beleven in. Helaas blijven dit allemaal losstaande pluspunten, die The Predator helaas vanwege het karige verhaal en omlijsting niet naar een hoger niveau kunnen tillen. Voor de fans is het wel een geinig extraatje dat er een aantal leuke verwijzingen naar vorige delen in zitten.
Uiteindelijk is The Predator een film die je eerst een goed gevoel geeft, maar daar geen vervolg aan weet te geven. Er zijn nog een aantal pluspunten zoals de effecten, soms leuke grapjes en verwijzingen naar vorige films. Helaas ontbreekt het aan een goed verhaal of samenhangende gebeurtenissen, waardoor je toch achter blijft met een gevoel dat het zoveel meer had kunnen zijn.
