Meeting Evil vertelt het verhaal van John (Luke Wilson) die ‘gekidnapt’ wordt door Richie (Samuel L. Jackson) en gedwongen meegaat op een moordtocht. Maar eigenlijk gaat Meeting Evil over de vraag of grote sterren een belabberd en matig script kunnen maskeren. Het antwoord daarop is volmondig nee.
Regisseur Chris Fisher heeft zijn vak nooit verstaan. Zijn films hiervoor waren onder andere Dirty en S. Darko: A Donnie Darko Tale (het onofficiële vervolg op Donnie Darko). Beide producties werden zeer slecht ontvangen door zowel de pers als de bioscoopbezoekers. Voor Meeting Evil heeft hij twee grote namen weten aan te trekken, maar het mag allemaal niet baten.
Gekidnapt in de waanideeën van een moordenaar
Na een dag werken komt John thuis bij zijn vrouw en kinderen. Zijn fijne leventje glipt door zijn handen: de schulden stapelen zich op en John is vandaag ontslagen. Richie, een vreemdeling voor John, belt bij hem aan. Hij heeft autopech en vraagt John om hem te helpen zijn auto aan te duwen. Het wordt al snel duidelijk dat Richie kwaadaardige bedoelingen heeft als hij John ‘per ongeluk’ verwond. Richie belooft John naar het ziekenhuis te brengen, maar in werkelijkheid neemt hij zijn ‘nieuwe vriend’ mee op een moordlustig avontuur. Richie is er van overtuigd dat hij en John eigenlijk precies hetzelfde soort mensen zijn.
[tube]https://www.youtube.com/watch?v=7uG1GC-LIwY[/tube]
Onduidelijke bedoelingen en slechte uitvoering
Het begin van de film zal zorgen voor gelach onder velen. Het camerawerk, de dialogen en de aankleding van zowel het decor als de personages komen dusdanig stuntelig over dat het lijkt alsof het hier om een parodie gaat. Halverwege de film zal je als kijker met plaatsvervangende schaamte de rest van de film afkijken, wanneer het blijkt dat de insteek serieus bedoelt is.
Richie is op een gegeven moment vooral bezig zijn moorden goed te praten en zichzelf te verantwoorden. Hij zet de in zijn ogen zwakke John constant op zijn plaats. Hoewel het fenomeen van de schurk die de held nieuwe inzichten probeert te geven interessant kan zijn (zoals in de Saw-reeks), werkt het in Meeting Evil allemaal maar mondjesmaat. Dat Richie’s slachtoffers het ‘verdienen’ om vermoord te worden – en dat de moorden uit beeld gebeuren – zorgen er nog enigszins voor dat Richie sympathiek overkomt. Jackson levert zijn teksten met overtuiging, maar de ondermaatse dialogen zijn zelfs door hem niet te redden.
Op een gegeven moment stuurt het plot in de richting dat John mogelijk zijn nieuwe vriend heeft verzonnen. Alsof alles nog niet erg genoeg was, lijkt de film te eindigen in een clichématige plotwending. De uiteindelijke reden waarom Richie bij John kwam opdagen en hij alles van hem wist blijkt nog stompzinniger te zijn. Het enige te vermelden lichtpuntje is dan ook dat de film consequent blijft in zijn falen.
Soms lijkt het minder erg te worden
Er zijn gelukkig enkele scenes die wel overkomen. John’s vrouw die een detective de les leest wordt goed uitgewerkt. Zij houdt haar handen op de oren van haar zoontje terwijl ze tekeergaat, maar laat haar dochtertje meeluisteren. Op de vraag van de detective waarom ze dat doet zegt zij: “Zodat hij onthoudt hoe hij tegen een vrouw moet praten en zij onthoudt hoe ze zich moest verweren.” Toch zijn deze momenten in de film ook geen pareltjes. De beloning van zulke zeer korte, wel gelukte scenes staan niet in verhouding tot de enorme doorzettingsvermogen die gevraagd wordt om de film af te kijken.
Meeting Evil is het kijken niet waard. Wie gelokt wordt door de namen van Jackson en Wilson zal teleurgesteld worden. Jackson leent zich voor veel films. Het voelt alsof hij films uitkiest via een hagelschot met de hoop dat er af en toe een goede productie bij zit. Deze keer is dat alles behalve gelukt.
