The Devil Wears Prada heeft na twintig jaar eindelijk een vervolg. Bijna alle bekende gezichten waar je van houdt zijn terug. Maar de echte vraag is: is deze sequel het kijken waard? En krijg je nog steeds die fashionable feeling zoals bij de eerste film, waar het allemaal begon? Wil je geen spoilers? Dan raden we aan om eerst onze preview van The Devils Wears Prada 2 te lezen.
Het verhaal gaat verder na het moment dat Andy (Anne Hathaway) haar carrière als journalist volgt. Voor veel fans was dat een perfect einde en precies zoals het hoorde. Toch bleef de vraag naar een vervolg altijd bestaan.
Inmiddels heeft Andy haar droom bereikt en is een bekende journalist geworden. Maar dat succes blijkt niet vanzelfsprekend. Tijdens een belangrijke prijsuitreiking krijgt haar hele team ineens slecht nieuws: via een sms van hun baas horen ze dat ze hun baan kwijt zijn. Andy reageert enorm teleurgesteld en houdt een emotionele speech. Die gaat viraal en bereikt zelfs de top van het bedrijf, waaronder de zoon van Irv Ravitz (Tibor Feldman), de CEO van Elias-Clarke.
De film speelt ook goed in op de tijd van nu. Waar vroeger alles draaide om glossy magazines, zie je nu hoe de digitale wereld het overneemt. Dat geeft een interessante en herkenbare twist aan het verhaal.
Jammer genoeg voelt The Devil Wears Prada 2 nergens echt vernieuwend. Net als in het eerste deel staat Miranda Priestly (Meryl Streep) opnieuw op het punt haar baan te verliezen. En opnieuw is het Andy die alles moet redden. Hierdoor voelt het verhaal een beetje alsof je hetzelfde nog een keer kijkt, maar dan zonder verrassing.
Daarnaast komen alle onderwerpen enorm snel voorbij. Momenten die eigenlijk impact moeten hebben, krijgen nauwelijks de tijd om te landen. Het voelt gehaast, alsof belangrijke scènes er snel doorheen worden gedrukt zonder echt de diepte in te gaan. Hierdoor mis je soms de emotie en spanning die de eerste film juist zo sterk maakte.
The Devil Wears Prada 2 voelt echt als een wake-up call. Je ziet duidelijk dat alles moderner wordt en dat die oude, nostalgische wereld van magazines niet meer vanzelfsprekend is. Dat contrast geeft de film nog wel een interessante laag. Ook is het leuk om te zien dat bijna alle bekende castleden uit het eerste deel weer terug zijn voor deze sequel. Dat zorgt toch voor een vertrouwd gevoel en maakt het voor fans extra leuk om opnieuw in die wereld te duiken. Toch is de film niet vernieuwend genoeg en zijn belangrijke momenten in rap tempo voorbij zonder de diepte in te gaan.
