The Mound: Omen of Cthulhu is een spel van ontwikkelaar Ace Team en uitgever Nacon en speel je met maximaal vier man tegen de omgeving. Player vs Environment (PvE), zoals dat zo mooi heet. Hierin is het de bedoeling dat jouw focus ligt op het verslaan van computergestuurde personages. Dit doe je samen met drie van jouw vrienden, of, als je het aandurft, drie totaal onbekenden. Daar bestaan al flink wat spellen van, zoals Helldivers 2, Warhammer 40,000: Space Marine 2 en Deep Rock Galactic. Wij hebben The Mound: Omen of Cthulhu eens flink aan de monsterlijke tand gevoeld en vinden er wel wat van. Lees gauw verder.
Je start elk spel op een schip genaamd The Tempest Dad. Daar verzamel je jouw expeditie-groep, pak je de benodigde voorraden en plan je jouw reis naar het vasteland in. Deze hub laat je ook kiezen met welk personage je speelt. Elk personage heeft weer andere voordelen en zo hun eigen beweegredenen waarom ze op het schip zitten. Naast deze vier zijn er nog twee die je vrij kunt spelen. Helaas maakt het voor de speelstijl weinig uit. Ze spelen allemaal precies hetzelfde. Het is dus puur een cosmetische keus die je maakt en dat is best een beetje jammer.
Als je jouw personage hebt gekozen zoek je een paar leuke wapens uit. Hierin heb je de keuze tussen wat oude sabels, ander antiek steekgerei en wat hele oude pistolen en geweren. Deze laatste categorie lijkt de verstandigste en meest krachtige keus, maar vergis je niet: deze wapens stammen uit dusdanige periodes waar het allemaal nog niet zo automatisch en goed geolied loopt. Schieten heb je vaak maar één kans voor en als je al kunt herladen, dan is dat vreselijk tijdrovend. In onze sessies merkten we dat we steeds vaker voor de simpele, maar veel doeltreffender steekwapens kozen.
Het geïntroduceerde verhaal van The Mound: Omen of Cthulhu kun je heel goed skippen. Er wordt wel wat verteld, maar meer dan ‘we varen naar dit eiland, want daar liggen schatten’ is het niet echt. Het spel zelf heeft verder volledig de focus op de multiplayer. Je kunt wel in je eentje spelen met AI-personages als teamgenoten en er is een soort van single player-gedeelte. Maar dat laatste gaat echt helemaal nergens over. Je ziet een inleidend filmpje, dan loop je een stukje om vervolgens een blauw Avatar-achtig wezen tegen te komen en dat is het.
Je gaat dus met een klein roeibootje naar het vasteland om daar op schattenjacht te gaan. Er reist een kar getrokken door een os mee, waar jij jouw gevonden schatten in kunt bewaren. Hoe die met een roeibootje in vredesnaam mee is gekomen, is ons een raadsel, maar handig is het wel. Je rugzak is namelijk niet zo groot en al snel vol. Die schatten maken of breken jouw expeditie, want bij een succesvolle rooftocht wordt je afgerekend door de kapitein hoeveel je mee terug hebt genomen naar de boot.
Zoals het een goed Lovecraft-verhaal betaamt leunt The Mound: Omen of Cthulhu behoorlijk op de psychologische horrorkant. Jouw geestelijke gezondheid hangt van een aantal dingen af. Bijvoorbeeld hoe ver je van je maten verwijdert bent. Hoe verder weg, hoe sneller jouw zenuwen inzinken. En eenmaal gek geworden, dan ga je vreemde dingen zien. Je denkt bijvoorbeeld dat je een krachtig wapen vind, om er vervolgens achter te komen dat het een stok is. Dat monster dat je de spreekwoordelijke pan in hakt? Dat blijkt achteraf een teamgenoot van je te zijn. Dit soort mindfucks zitten volop in het spel en dat maakt het een fantastische ervaring. Je kunt niets of niemand vertrouwen.
De monsters variëren van simpele zombies tot grote, glibberige wormen die je uitkotst en je aanvallen. Als je doodgaat is het zaak voor je teamleden om jou zo snel mogelijk weer tot leven te wekken, anders wordt je overgenomen door de Corruptie en verander je in een zombie. Dat is dan weer slecht nieuws voor je teamgenoten, want dan ben je een potentieel gevaar voor de rest.
Het spel schittert door samen met anderen spelen en daar wringt de schoen een beetje. Dit soort dwangmatige bepaalde richting op duwende spellen moeten wel heel erg goed in elkaar zitten om lang leuk te blijven. Want als de lobby’s eenmaal leeg blijven of je vrienden zijn alweer wat anders aan het spelen, dan blijft er niet zo veel over. En dat is jammer, want The Mound: Omen of Cthulhu heeft best wat leuke elementen in zich. Het is dan ook een tegenvaller dat de AI van de computergestuurde teamgenoten die jou in je eentje vergezeld niet bijster goed is en dus meer een opvulling dan een aanvulling is.
Al met al hebben we gemengde gevoelens overgehouden aan The Mound: Omen of Cthulhu. De horror is goed aanwezig en vreet lekker aan je verstand. Ook de psychologische dreiging van dingen die je ziet maar niet zo zijn, is verrassend spannend en werkt heel goed. De AI is dat daarentegen niet zo. Hierdoor valt of staat het spel met de beschikbaarheid van een paar goede vrienden of leuke vreemdelingen. En het is maar de vraag hoelang die vijver gevuld blijft.
The Mound: Omen of Cthulhu is beschikbaar op PlayStation 5, XBOX Series X|S en pc. Voor deze review hebben wij het spel gespeeld op PlayStation 5.
