Het is 28 jaar geleden dat de, volgens reviewers, allerbeste game ooit verscheen. Met een Metascore van 99 punten kwam The Legend of Zelda: Ocarina of Time naar de Nintendo 64. Niet heel gek, want de game is niet alleen de grondlegger voor heel veel 3D-games tegenwoordig, maar ook gewoon nog eens heel erg goed. Nintendo durft het dit jaar, het jaar dat de franchise 40 jaar bestaat, aan om de game volledig opnieuw te maken. Is deze gedurfde stap van de Japanse consolegigant een goede, of had het beter de game kunnen laten zoals het was?
Normaal richten we ons bij NWTV bij een remake vaak op de verbeteringen die het spel heeft gekregen ten opzichte van het origineel. The Legend of Zelda: Ocarina of Time is echter zo oud, dat NWTV nog niet bestond. In deze review behandelen we dan ook het hele spel.
In The Legend of Zelda: Ocarina of Time volg je het verhaal van Link, een jonge Kokiri (tenminste, dat denkt hij zelf), die geteisterd wordt door nachtmerries. Als enige Kokiri heeft Link geen fee, tot het moment dat het spel begint. The Great Deku Tree stuurt Navi op hem af en dit is het begin van een ongekend avontuur waarin hij uitgroeit tot de Hero of Time.
Het verhaal is nog altijd ijzersterk en had in de huidige tijd ook prima uit kunnen komen. Juist omdat Zelda-verhalen altijd zoveel afwijken van de werkelijkheid, is er niets wat in de huidige tijd niet meer kan. En Nintendo heeft er zelfs nog een beetje extra diepgang aan toegevoegd. Gesprekken met bijvoorbeeld Sheik of Kaepora Gaebora bevatten extra details die het verhaal nog net iets duidelijker maken.
Voor spelers die begonnen zijn met de Zelda-games Breath of the Wild en Tears of the Kingdom zal het spel vermoedelijk enorm wennen zijn. Je krijgt een lineair verhaal, met kleine mogelijkheden om af te wijken en geen volledig open wereld. Er zijn overduidelijke dungeons, je wapens kunnen niet kapot en je hebt een heel arsenaal aan wapens om steeds verder te komen. Bovendien hoef je geen eten te maken om je hartjes bij te vullen.
En dit allemaal voelt als alles wat klassieke liefhebbers gemist hebben in de laatste twee 3D Zelda-games. Breath of the Wild en Tears of the Kingdom waren op zichzelf hele goede games en vooral Tears of the Kingdom is echt een goede Zelda-game. Door bepaalde toevoegingen wordt ook The Legend of Zelda: Ocarina of Time als modern spel erg goed.
Qua gameplay is The Legend of Zelda: Ocarina of Time een echte klassieke Zelda-game. Terwijl je de wereld verkent, ontdek je nieuwe dungeons en word je beetje bij beetje sterker. Enerzijds doordat je meer hartjes hebt en meer magie kunt gebruiken, en anderzijds omdat je steeds nieuwe of betere wapens krijgt. In de dungeons die je speelt, leer je je nieuwe wapen gebruiken en bouw je op naar de eindbaas, waar dit wapen (soms zelfs meerdere wapens) van groot belang is.
Uiteraard zit dit spel ook vol met puzzels en die komen uit op veel verschillende soorten oplossingen. Zo moet je bijvoorbeeld een aantal maskers zien te verkopen en hierbij dien je de juiste koper te vinden. Bij een andere puzzel moet je verschillende acties uitvoeren om een Golden Skulltula (waarover later meer) te zien. Keer op keer word je hierin uitgedaagd en extra leuk is dat je door de tijd kunt reizen. Iets wat je als jonge Link uitvoert (bijvoorbeeld het planten van een boon), kun je als volwassen Link gebruiken (een zweefplant die uit die boon komt).
Er is zoveel veranderd dat we niet eens alles kunnen benoemen, maar het belangrijkste is vermoedelijk hoe het spel met de camera omgaat. In 1998 had je slechts één joystick op je controller en die was bedoeld om Link vrij rond te laten lopen. Nu kun je echter, zoals in iedere moderne game, je camera vrij om je heen laten draaien. Nog altijd kun je een vijand ‘locken’ met een knop, maar je kunt de camera vervolgens ook om jullie heen draaien. Dit geeft veel meer vrijheid. Vrijheid die je voorheen niet had. En dit krijg je ook doordat je nu kunt springen wanneer je wilt. Dit klinkt als een kleine aanpassing, maar heeft een enorm positief effect op het spel.
Op de Nintendo 64 had je daarnaast altijd drie speciale wapens tot je beschikking. Dat is er nu slechts één, maar je kunt met een druk op de knop wel snel wisselen. Het ontbreken van de extra twee wapens is daardoor geen probleem. Sterker nog, er staan verschillende andere zaken onder de vierpuntsdruktoets. Denk hierbij aan bijvoorbeeld je ocarina en je laarzen. Vooral die laatste optie is zeer welkom. In de originele The Legend of Zelda: Ocarina of Time moest je in de Water Temple keer op keer naar je pauzescherm om ze aan- en uit te trekken. Deze tempel is overigens ook een stuk beter speelbaar dan het zeer moeilijke origineel.
De laatste verandering op het gebied van de besturing is dat je gebruik kunt maken van de bewegingsbesturing in de Nintendo Switch 2 en de bijbehorende controllers. Vooral bij het schieten met bijvoorbeeld een boog is dit zeer aangenaam. Het jagen op een Poo of het trainen op de boogschietbaan gaat hierdoor veel makkelijker.
Grafisch is The Legend of Zelda: Ocarina of Time echt een plaatje. De game is volledig opnieuw ontwikkeld en dit is in ieder detail terug te zien. Zonder twijfel is dit de mooiste Nintendo-game ooit gemaakt. En het spel loopt ook nog eens zeer soepel. We hebben geen haperingen ervaren of framedrops gezien. Ter illustratie hebben we hieronder enkele afbeeldingen geplaatst die we zelf hebben gemaakt tijdens het spelen. Overigens zijn alle afbeeldingen in deze review van onze eigen speelsessies de afgelopen tijd.
Waar misschien de minste verbetering in zit, maar waar dit ook het minste nodig was, is de audio van het spel. Er zijn momenten waarop onderdelen echt een heel stuk bombastischer klinken, maar vaak hoor je het verschil bijna niet met de originele game. En dat is absoluut een compliment. De originele muziek was toen al zo goed dat er weinig verbetering nodig was. Wel is het nieuw dat een deel van de personages, eigenlijk vooral de belangrijkste personages, voice-acting hebben gekregen. Niet volledig overigens, wat soms toch jammer is.
Wie de originele The Legend of Zelda: Ocarina of Time speelde, was volgens How Long to Beat ongeveer 27 uur bezig om het verhaal uit te spelen. Voor een nieuwe speler zal dit ongeveer kunnen kloppen. Alhoewel het sneller kan als je bepaalde oplossingen al weet. Na het uitspelen was er nog altijd het een en ander te doen en dat is ook in deze remake het geval. De eerdergenoemde 100 Golden Skulltula’s zijn het beste voorbeeld van wat je nog verder kunt verzamelen, maar ook bijvoorbeeld 1/4e-hartjes en flesjes.
Nieuw zijn ook de Fairy Trails die je door het spel kunt vinden. Helaas kun je niet bijhouden hoeveel je er gevonden hebt en hoeveel je er eventueel nog moet. Anders was dit ook echt iets geweest waar je na het uitspelen van The Legend of Zelda: Ocarina of Time naar op jacht kon. Als allerlaatste willen we de Hal der Menig Monster nog noemen. Dit is een speciale ruimte waar je alle verslagen vijanden kunt vinden als een soort van collectie. Daarnaast kun je hier de eindbazen die je tegen bent gekomen nog een keer verslaan, om bijvoorbeeld de snelste tijd neer te zetten. Een klein extraatje, dat het spel nog net weer even iets leuker maakt.
Nintendo heeft er inderdaad heel goed aan gedaan deze game uit te brengen. Een sterk en meeslepend verhaal, prachtige graphics (de mooiste Nintendo-game tot nu toe) en uitdagende puzzels maken van The Legend of Zelda: Ocarina of Time een absolute topper. Wat ons betreft niet minder dan een 10 waard!
