De jaarlijkse viering van de platenzaak, Record Store Day vond zaterdag 20 april plaats. Pim was bij de feestelijkheden van Velvet Music in Dordrecht.
Boven: de Death Letters in een afgeladen winkel
Een daagje vinyl shoppen
Er is geen betere manier om je dag te vullen dan met gratis live-muziek bij je lokale platenboer. Record Store Day had het getroffen met een idyllisch zonnetje dat de hele dag scheen. Voor het jaarlijkse, internationale evenement worden elke keer exclusieve, beperkte oplages van LP’s uitgebracht die alleen dan te koop zijn. Zowel opkomende als gevestigde muzikanten konden door het land reizen, gratis spelen en hun nieuwste waren aan de man brengen. De platenzaak kan vervolgens weer genieten van de extra opkomst en omzet die ze goed kunnen gebruiken.
Omdat ik er altijd mijn muziek kocht, regelmatig achter de kassa mocht bijspringen en omdat de twee eigenaars zulke heerlijke mannen zijn, vier ik Record Store Day in de Velvet Music te Dordrecht. Het is een pittoreske zaak gehuld in warme kleuren en met vier royale stoelen om uitgebreid in te luisteren. De langwerpige indeling maakt het onmogelijk om alle muziek te laten liggen waar je eigenlijk geen geld voor hebt. Je loopt er langs, je móet het meenemen.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Links: Royal Parks. Rechts: The Mad Trist
Voor de kalme, zonnige ochtend maakt Royal Parks een gepaste start met uitgeklede folk. De winkel stroomt al vol en men komt in alle rust het ontbijt verteren. Tussen de optredens door is er een stormloop naar de kassa: men wil LP’s van de optredende artiest hebben, of misschien een plaatje van Triggerfinger. Voor intimi was er backstage een weelde aan hapjes en bier. De muziek daar, een eclectische mix van jazz, funk, bossa nova, samba, dub, triphop, wordt verzorgd door het DJ-duo Rubber Legs Movement. Bij elk nummer wil ik weten wat er gedraaid wordt: het is allemaal goed, zeker in dit weertje.
Naar mate de dag vordert komen levendigere acts binnengestroomd. John Coffey en hun blauwe tourbus doen onmiddellijk denken aan losgeslagen rocksterren uit de jaren ’70 à la Almost Famous. Ze zijn constant opgewekt en hebben magnifieke snorren. Mozes and the Firstborn maken de meeste herrie in de kleine winkel maar klinken wel fantastisch. Hun turkoois geverfde LP ging regelmatig over de toonbank en is een aanrader.
[one_half]
[/one_half]
[one_half_last]
[/one_half_last]
Links: Mozes and the Firstborn. Rechts: Sjoerd van Heumen (met band!)
Tijdens de iets verlate, maar vaardig gespeelde één-twee-combinatie Audio Adam en Number Nine lijkt de winkel de drukte maar amper aan te kunnen, maar temidden van de ‘georganiseerde chaos’ bleef iedereen gemoedelijk en ging men blij met hun nieuwe gesigneerde aanschaf naar buiten. Het was aan Sjoerd van Heumen om wat rust in de tent te brengen met gevoelige gitaarmuziek begeleid door viool en een zelfbenoemde trommelaar.
De drukte hield aan door de optredens van Avant La Lettre en Awash, tot de Velvet helemaal vol stond voor de Dordtse Death Letters die een akoestische set verzorgden. Niet dat dat rust garandeert: Duende laat weer zien dat hij een begenadigd en luid gitarist is. Een anekdote dat een Duitse fan vooraan bij een optreden eens op zoek was naar een tweede gitarist die hij meende te horen, is dan des te geloofwaardiger.
Helaas kon ik door andere verplichtingen Most Unpleasant Men, de barbecue en een after party in Rotterdam niet meemaken. Gelukkig is er volgend jaar weer een kans.
Met dank aan PP voor de foto’s.
