In het eerste volume werden we op geweldige wijze geïntroduceerd aan de macabere wereld van Walking Dead. Met de dood van één van de belangrijkste hoofdpersonages werd de toon meteen gezet: niets of niemand is veilig in Walking Dead. Hetzelfde geldt voor het tweede deel: Ver van huis.
Silvester Strips heeft in Nederland de rechten verworven om The Walking Dead uit te geven in het Nederlands. Eerder stond er op NieuwerwetsTV al de recensie van het eerste deel: Vergane dagen. Ook deze keer telt de bundel 136 pagina’s en is deze uitgegeven in hardcover.
Terug naar het platteland
Met de dood van Shane door Carl is duidelijk geworden dat niets bij het oude kan blijven. Het doorbreekt tegelijk de impasse die ontstond tussen Shane en Rick over wat te doen. De groep besluit uit de buurt te gaan van Atlanta, omdat het simpelweg te gevaarlijk is. De stad is overwoekerd met zombies die zich langzaam schuifelend verplaatsen naar de naburige omgeving; ze vertrekken. Op de weg naar een nog onbekende bestemming komen ze Tyreese tegen, samen met zijn dochter en haar vriendje. De groep komt aan bij een villawijk, die uitermate geschikt lijkt te zijn als schuilplaats met allerlei huizen en hekken om de wijk heen. Helaas maskeert de sneeuw een belangrijk bord met een grimmige waarschuwing: “Iedereen dood, ga niet naar binnen”.
Dit volume van Walking Dead is er één van beweging. Er gebeurt ontzettend veel in een razend tempo, wat van Ver van huis echt een page turner maakt. Nadat de villawijk ook niet veilig blijkt te zijn, komt het gezelschap aan bij Hershel Greens boerderij. Hershel vervult de klassieke rol van gestoorde dokter, in dit geval dierenarts, in de zombiefilm. Hij gelooft dat zombies wellicht nog hun menselijkheid hebben behouden en neemt ze daarom gevangen. Ze komen vaker voor in zombiefilms, dokters die willen experimenteren met de zombies: Bub en Dr. Logan (Day of the Dead, 1985) zijn een goed voorbeeld. Deze discussie kon dan ook niet uitblijven in een zombie-comic. Een discussie die schrijver Robert Kirkman niet heel spannend houdt, doordat er weinig twijfel bij Rick is. Zijn deze mensen nog levend of zijn ze dood? Hershel denkt het eerste, Rick het laatste. Uiteindelijk krijgt Rick zijn gelijk maar tast hij Hershel dusdanig in zijn waardigheid aan dat er geen sprake meer kan zijn van een gezonde relatie tussen de twee.
Een ander belangrijk plot dat later nog van belang wordt, wordt in het begin even kort belicht. Shane en Lori hebben seks gehad. Het maakt Lori nou niet bepaald een personage om van te houden, wetend dat zij is vreemdgegaan. Toch is ook hier weer die eeuwige vertwijfeling of iemand goed of slecht is aan de gang: ze dacht immers dat Rick dood was.
Uitgediepte personages
Het blijft één van Walking Dead’s sterkste punten: de ontwikkeling van de personages. Rick is een geweldige hoofdpersoon waarbij de innerlijke strijd altijd goed merkbaar is, iemand met wie je kan meeleven juist omdat hij zo menselijk is. Kirkman weet echter sympathie voor ze allemaal te wekken. Of het nou Lori is die een fout heeft begaan, of de christelijk Donna die zich eindelijk bij de situatie neerlegt: iedereen heeft wel iets wat hun aangenaam maakt. Het verlies van een personage voelt vaak verdrietig aan en Kirkman is onverbiddelijk als het daarop aankomt. Ook in Ver van huis sneuvelen weer enkele van ze, niemand wordt gespaard.
Naast oude personages die meer en meer worden uitgediept, introduceert Ver van huis ook Tyreese aan Walking Dead. Dit personage is een verademing van de normale zwarte hulp die we vaak zien. Hij is absoluut geen excuusneger, om het even zo plat te noemen, zoals we die zagen in de televisieserie The Walking Dead met T-Bone. Zijn gelaagdheid, verstand en durf zorgen ervoor dat Tyreese al snel een favoriet wordt onder de fans.
Een nieuwe tekenaar
Inmiddels heeft illustrator Charlie Adlard het overgenomen van Tony Moore. Moore had te veel problemen om de tekeningen voor de comic op tijd af te krijgen en werd vervangen door Adlard. Moore’s tekeningen waarin veel gedetailleerder, minder grof en hadden een plezierig soort realisme. Adlard maakt Walking Dead veel donkerder en zijn tekeningen hebben minder detail. Beiden kunnen perfect zombies tekenen, maar wanneer het op achtergronden en personages aangaat is Moore toch echt stukken beter.
Ver van huis is snel, spannend en vol met ontwikkelingen. Het is fijn te zien dat Kirkman desondanks de tijd neemt om zijn personages uit te diepen en ze echt gelaagd te maken. Helaas vallen de tekeningen van Adlard enigszins tegen in vergelijking tot die van Moore. Desondanks weet Walking Dead – Ver van huis het succes van zijn voorganger vast te houden.
