Het is één van BBC’s langstlopende en bekendste series: Doctor Who. In 2005 kreeg de serie een vervolg, na zo’n 15 jaar van de buis te zijn. Met nog een paar afleveringen te gaan is het zevende seizoen van de nieuwe reeks bijna ten einde. Wederom is Doctor Who een heerlijke mengelmoes van bizarre wezens en plaatsen.
De serie Doctor Who is een lastige, met een lange geschiedenis. De serie begon al in 1963 en eindigde deze tijdelijk in 1984. In 2005 vervolgde de serie weer. Let wel: dit is geen remake of een reboot. Het bizarre script van Doctor Who laat toe dat er compleet andere acteurs de rol overnemen en dat de serie eigenlijk gewoon weer verder gaat waar hij gebleven was. In het kort gaat Doctor Who over een menselijk ruimtewezen genaamd The Doctor. Hij reist door het universum én tijd met een ruimteschip genaamd de TARDIS, van de buitenkant ziet deze eruit als een blauw telefoonhokje (vroeger gebruikt door de politie in het Verenigd Koninkrijk). Wanneer The Doctor bijna doodgaat, past hij zichzelf gewoon een nieuw lichaam aan. De serie gaat werkelijk over van alles en nog wat.
[one_half]
[/one_half][one_half_last]
[/one_half_last]
Bizar verhaallijn
Dat maakt de serie ook in het zevende seizoen zo sterk. Er gebeurt zoveel en er zijn zoveel verschillende wezens en plaatsen om je als kijker over te verwonderen. In de eerste aflevering moet Doctor Who het opnemen tegen zijn oude vijand de Daleks, een komisch en goedkoop ogend robotras die heer en meester zijn op het slagveld; een aantal afleveringen verder is hij in Manhatten om onderzoek te verrichten naar moordlustige standbeelden, om vervolgens in de aflevering The Crimson Horror in de Victoriaanse tijd onderzoek te doen naar moorden waarbij de lijken rood zijn aangelopen. Dit alles geeft al aan hoe divers Doctor Who is. De serie klinkt weinig samenhangend en is dat ook. Elke aflevering is daarmee afzonderlijk te bekijken, maar door oude vijanden en relaties die in de serie opbouwen, mis je als kijker toch veel door niet alles te volgen.
[one_half]
[/one_half][one_half_last]
[/one_half_last]
Doctor Who is redelijk belachelijk, maar op een blije manier. Het zit vol met verwijzingen naar andere films en series, maar ook naar hedendaagse dingen. Het kan hier gaan om iets als citaten, maar ook om een Victoriaans jongetje dat de weg vertelt en Thomas Thomas heet. De serie neemt zichzelf nooit echt serieus en dat is de typische humor waarmee Britten zo bekend zijn geworden.
[one_half]
[/one_half][one_half_last]
[/one_half_last]
Gevarieerde personages, maar een vervelende hoofdrolspeler
De elfde Doctor Who (Matt Smith) is een personage waar je van moet houden. Hij is bijdehand en flamboyant, wat de sympathie van zijn personage aantast. De overige personages vullen hem aan. Zonder hen zouden we niets anders zien dan de frivole kant van Doctor Who. Mede door Smiths acteerwerk krijgt de serie nog meer het effect dat alles met een korreltje zout moet worden genomen; alsof het één grote knipoog is naar de serieuzere science-fiction series en films.
Het fijne is dan dat er personages zijn die aantrekkelijker zijn. Amy en Rory zijn een koppeltje waar de kijker meer mee kan en meer mee kan meeleven. Dit seizoen werden wel Amy en Rory uit het verhaal geschreven. Toch is ook hun vertrek niet zo’n gemis, omdat elke aflevering op z’n minst één interessant personage heeft.
![]()
Doctor Who is een ratjetoe aan verhalen en figuren. Het is niet makkelijk om even in te stappen in iets wat zo’n lang verleden heeft en vooral cultfans aantrekt. Daarnaast maakt Matt Smith van Doctor Who een rare vogel die niet heel sympathiek overkomt. Mede door hem valt de serie niet echt serieus te nemen, hoewel dat waarschijnlijk ook niet de bedoeling is.
![]()
Deze serie is een heerlijke mengelmoes van allerlei rariteiten. Wie van science-fiction houdt en kan waarderen dat dat met een knipoog wordt gebracht, kan Doctor Who waarderen. Het script is creatief en interessant; elke aflevering is weer bijzonder op zijn eigen manier. Dat tezamen met de kenmerkende Britse humor is dit een geweldige serie om sowieso één of twee afleveringen van te gaan kijken.