Een tropisch eiland, een prachtige omgeving, witte stranden met palmbomen en een heerlijk weertje. Je had het als ‘El Presidente’ van Tropico slechter kunnen treffen. Niets weerhield mij ervan om tijdens het begin van deze halfbakken zomer te kijken of ik een goede president zou zijn voor het volk en waar toeristen hun toevlucht zoeken tijdens vakanties of dat ik juist een dictator ben die met een ijzeren vuist regeert.
Het creëren van een eigen stad geeft de gamer altijd een machtig gevoel in games. Met Tropico heb je zelfs de keuze om een nette president te zijn of een heersende dictator. Maak je het naar iedereen zijn zin, kom je de verschillende continenten tegemoet en zorg je dat je alles netjes op orde hebt of wil je onafhankelijk zijn, bouw je op elke hoek van de straat een legerbasis en toon je de inwoners jouw macht. Het is nog steeds allemaal mogelijk en Tropico 4 lijkt dan ook letterlijk in alles op zijn voorganger. Jij bent net als in deel drie ‘El Presidente’ van een bananenrepubliek en hebt nu te maken met enkele nieuwe facties, meer verschillende natuurrampen en je krijgt een twintigtal extra gebouwen tot je beschikking. Het menu is iets aangepast, maar grafisch hebben er amper veranderingen plaatsgevonden.
Het vorige deel was dan ook zeker niet slecht en werd gemiddeld met ongeveer een acht beoordeeld door critici én spelers. De basis is dus prima in orde en Tropico 4 speelt dan ook direct lekker weg. Het is nog steeds de bedoeling dat je een stad creëert en onderhoudt onder het ‘genot’ van een zomers muziekje dat al snel je keel uit zal gaan hangen. Je bouwt huizen voor je inwoners, zorgt dat er werk op verschillende niveaus beschikbaar is, bouwt scholen voor de kleintjes en de studenten, zorgt ervoor ziekenhuizen en doktersposten aanwezig zijn, zorgt dat er voldoende te beleven is voor de inwoners én de toeristen etc. Het bouwen is niet het moeilijkste dat er is, maar het ervoor zorgen dat iedereen tevreden is. Voor de nieuwkomers is er dan ook een tutorial beschikbaar. Hierin leer je de basics, krijg je het onder de knie hoe je de verschillende facties te vriend kan houden en zorg je er voor dat je inwoners een plek om te wonen hebben en voldoende voedsel hebben. Als je door de tutorial heen bent is het tijd voor het echte werk. Er wachten twintig challenges op je die elk al snel een goede twee uur in beslag nemen.
Voor iedere challenge krijg je één hoofddoel. Dit loopt uiteen van een zoveel mogelijk toeristvriendelijke stad te bouwen tot het indammen van criminaliteit in een stad die overgoten is door schurken en boeven. Tijdens ieder doel krijg je te maken met vrijwel alle aspecten van het spel. Zo krijg je te maken met de verschillende facties, moet je zorgen dat je het politiek gezien in orde hebt zodat je alle gebouwen kan bouwen en is het slim om vriendjes te worden met bijvoorbeeld de Amerikanen en de Russen voor extra inkomsten. Tijdens je challenge krijg je ook subdoelen. Dit zijn kleine doelstellingen die je tijdens het spelen krijgt. Dit kan zijn dat je ervoor moet zorgen dat je wat beter op het milieu let voor de milieuactivisten, drie boerderijen bouwt of een bepaald aantal aan goederen exporteert. Hiermee kun je groepen te vriend worden of krijg je extra geld toegeschoven. Geld dat weer gebruikt kan worden om je hoofddoel beter te verwezenlijken. Des te beter je het hoofddoel hebt uitgevoerd, des te hoger je score zal zijn aan het einde van de rit. Er is een leaderboard aanwezig, mocht je niet tevreden zijn kun je altijd nog proberen hoger te scoren door een challenge opnieuw te doen.
Mocht je alle challenges doorlopen hebben of er even genoeg van hebben is er nog de sandbox mode. Hierin krijg je als speler een lap grond tot je beschikking, krijg je een zak meld geld mee en heb je ongeveer vijftig jaar om een grootse stad te bouwen. In de sandbox mode kun je dan ook helemaal losgaan en precies doen wat jij wilt. Hier is het niet dat je vrienden moet worden met die Amerikanen en de Russen, je niet moet letten op de facties en het politieke gedeelte. In deze mode mag het, niets hoeft. Het voelt dan ook erg goed om de virtuele dictator uit te hangen en de onderdrukte inwoners van jou eilandje te laten zien wie de baas is. De milieuactivisten protesteren tegen het feit dat er te weinig groen aanwezig is? Je zou toe kunnen geven en een paar parken bouwen met een stel mooie fonteinen. Maar het is misschien wel leuker om er een paar corrupte agenten op af te sturen en desnoods even de andere kant op te kijken als je een demonstrant executeert om de rest te waarschuwen. Het is allemaal mogelijk want jij bent de almachtige ‘El Presidente’. Let er wel op dat je voldoende legermacht hebt, genoeg agenten op straat hebt lopen en met minimaal één continent een goede verstandshouding hebt. Loopt het uit de hand dan kan het namelijk zomaar zijn dat ze jou proberen te executeren. Dan is het toch makkelijk als je een leger in kan zetten of dat een kloon van je het leven laat. Speel je als goodguy neem dan een ding van mij aan, je kan niet iedereen tevreden stellen.
De mannen achter Tropico 4 hebben mij wel tevreden kunnen stellen. Met regelmaat ben ik langer met de game doorgegaan dan eigenlijk de bedoeling was. Dat heeft mede te maken met het feit dat ik het vorige deel niet 
gespeeld heb. Tropico 4 ziet er namelijk aardig uit, maar lijkt veel op het vorige deel. Grafisch gezien, maar ook qua inhoud. Heb je deel drie niet gespeeld en vind je games als Sim City leuk is deze titel, die nu voor slechts twee tientjes te koop is, zeker aan te raden. Ben je een Tropico speler en ben je om wat voor reden nog niet in het bezit van deel vier? Dan zou ik toch deel drie aanslingeren.
