Omdat de Britse band Bloc Party de handdoek in de ring gooit, blikt de muziekredactie van NieuwerwetsTV terug op hun favoriete momenten met Russell, Gordy, Matt en Kele.
Aanvankelijk kwam ik in aanraking met de band omdat iemand mij de vraag stelde wie de betere band was: de Kaiser Chiefs of Bloc Party. De debuutalbums van beide bands kwamen binnen een maand van elkaar uit en hadden mijn vriendengroep verdeeld in twee kampen. Hoewel ik op dat moment nog van geen van beide bands had gehoord, was het me na enkele luisterbeurten duidelijk: ik was een onbetwiste Blocpartizaan. De Kaiser Chiefs hadden hun joviale charme, maar Silent Alarm was verreweg het verfijndere album. Met de hectische, wilde drums van Matt Tong en de melodieuze, zware bas van Gordon Moakes kregen zelfs de rustigste nummers een enorme drive. Dat gitarist Russell Lissack dan speelde als een kruising tussen Jonny Greenwood en Graham Coxon hielp ook wel mee.
Ik heb de band driemaal live mogen aanschouwen: eenmaal op Lowlands in 2006, een andere keer in de HMH in 2007 (met Foals in het voorprogramma) en op Sziget in 2009. Elke keer zette de band een bijzonder feestelijke show neer voor een vrij introverte band. Elke keer was fantastisch om te zien. Mijn favoriete nummer is ‘This Modern Love’, een melodieus en meerstemmig meesterwerkje dat gestaag opbouwt tot een zeer lonende climax.
Voor mij als muziekliefhebber waren 2004 en 2005 fenomenale jaren, het waren de jaren van de doorbraak voor bands als Editors, Franz Ferdinand, Arctic Monkeys en Bloc Party. De echte doorbraak van die laatste band kwam met de single ‘Banquet’; een heerlijk indienummer waarbij het samenspel van twee gitaren en de drums samen het nummer dragen. Ik heb dat nummer (en Silent Alarm) helemaal grijsgedraaid, ik vond het een van de beste platen van de jaren ’00. Na ‘Banquet’ volgden er nog veel meer catchy nummers van Bloc Party.
De geruchten over opheffing van de band waren al langer te horen en dat het enthousiasme van de bandleden tot het nulpunt was gedaald heb ik afgelopen weekend op het Hurricane Festival aan den lijve ondervonden. Drummer Matt was vervangen door een vrouwelijke collega en de passie waarmee de band ooit van het podium afspatte was volledig verdwenen. Eeuwig zonde. Met Bloc Party gaat een hele goede rockband verloren.
Nerveus, hyperactief en dreigend. Drie kenmerken van Bloc Party die me altijd bij zullen blijven. Ondanks dat het tweede album A Weekend In The City minder lovend werd ontvangen dan het eerste album staan hier al mijn favorieten op verzameld. A Weekend In the City is een opstap geweest naar de muzikale volwassenheid van Bloc Party. Het album is gedurft door de vele experimenten, waaronder het dance-georiënteerde ‘Flux’ (op de heruitgave van het album) dat tot één van mijn favoriete Bloc Party-tracks gerekend mag worden. Maar ook ‘I Still Remember’ en ‘The Prayer’ zijn absolute toppers. Uiteindelijk is er maar één nummer dat alles beschrijft waar Bloc Party voor staat: ‘Hunting For Witches’. Er is geen enkel nummer van de band dat zo nerveus klinkt, waar alle hyperactiviteit naar voren komt en alle kenmerken waar Bloc Party voor staat samenvoegt.
Bekijk hieronder het gehele optreden van Bloc Party op Best Kept Secret:
Afbeelding: Rock Werchter
