Het beste strategiespel en één van de beste games van 2012 is uitgebracht voor IOS. Hoe bevalt Firaxis’ meesterwerk XCOM: Enemy Unkown op het kleine scherm?
Langzaam maar zeker komen er steeds meer volwaardige spellen uit voor tablets en smartphones. Hoewel Nintendo en Sony de speler er nog steeds van zouden willen overtuigen dat het tolereren van een batterijduur van 3 tot 5 uur, voor respectievelijk de Vita en de 3DS, de enige manier is om onderweg meer dan alleen een casual game-ervaring te krijgen, wordt gestaag met Star Wars: Knights of the Old Republic en nu XCOM: Enemy Unknown het tegendeel bewezen. Vooral Firaxis’ XCOM, wat in tegenstelling tot KotOR nog geen jaar uit is op de oorspronkelijke platformen, is een werkelijke meesterslag voor de iPad en zelfs iPhone en iPods. XCOM biedt urenlang vermaak en een fikse uitdaging waarover zelfs de meest obsessieve strateeg zijn hersens (en tablet) breekt.
In XCOM wordt de aarde sporadisch geteisterd door kleine aanvallen van UFO’s. Van een volledige invasie is geen sprake, wat de vraag oproept: wat wíllen de aliens van ons? Vervolgens wordt het XCOM-project in leven geroepen om hardhandig met deze mysterieuze, buitenaardse vijand af te rekenen. Het project, van veldwerk met soldaten, tot het opzetten van een informatienetwerk, het bouwen van een basis en het onderzoek naar de motivaties en technologieën van de buitenaardse wezens, ligt in handen van de speler, die bijgestaan wordt door drie eigenaardige, doch ietwat doorsnee personages. De vertelling van XCOM heeft weinig om het lijf, maar spreekt genoeg tot de verbeelding om de gameplay in een geloofwaardig kader te plaatsen.
Het is uiteindelijk ook de gestroomlijnde gameplay die de show steelt. Met een handvol soldaten dient de speler per missie de vijandige aliens op te sporen en uit te roeien. Het spel verloopt in beurten: eerst beweegt de speler soldaten, en, mits er aliens aangetroffen worden, krijgen zij vervolgens de beurt. Gevechten worden naar allerlei factoren van dekking, afstand, zicht en ervaring van de schutter, in procenten bepaald. Een doelwit naast je soldaat kan rekenen op 100% precisie, terwijl een alien aan de overkant van de straat, verscholen achter een vuilcontainer, op minder dan de helft ervan hoeft te rekenen. En deze onnauwkeurigheid brengt andere overwegingen met zich mee: is een schot het risico waard, of riskeer ik daarmee dat mijn soldaten nóg meer vuur terug kunnen verwachten? Soldaten zijn kwetsbaar en kunnen in één schot de pijp aan Maarten geven. Op hogere moeilijkheidsgraden nemen de kansen voor de speler verder af en op de beruchte Iron Man-stand moet de speler teren op een enkele save, die niet te herladen is. Elke keuze is definitief, elk verlies dient geïncasseerd te worden. Iron Man is een verfrissend frustrerende uitdaging die bij meer spellen mogelijk zou moeten zijn.
Ook de omvang en de kwaliteit van de port naar IOS zijn indrukwekkend. Grafisch is het spel teruggebracht tot de basis en multiplayer is weg, maar de single player is intact en draait op de nieuwste iPad en iPhone als een zonnetje. Grote ruimteschepen of rook- en vuureffecten kunnen haperingen veroorzaken, maar ondermijnen geenszins de spelervaring. XCOM ziet er voor een mobiel spel uitzonderlijk goed uit, al zijn de nachtlevels bijzonder donker.
Voor een App is XCOMs prijs van €18,- vrij hoog, maar wanneer je je bedenkt dat het spel nog geen jaar oud is en elders de volle €60,- kostte, is het een belachelijk koopje. XCOM voor IOS biedt ontzettend veel inhoud, uitdaging en bovenal vermaak. Het is iedereen aan te raden een poging te wagen.
