De zesvingerige EP van Utrechts nieuwste hype Adam & the Relevants heet toepasselijk VI en bevat toevalligerwijs evenveel nummers. Verdienen Adam Quann en band het eeuwige leven, of zijn ze tot vergetelheid gedoemd?
In een lange traditie van ontelbare, guitige gitaarbands neemt Adam & the Relevants de scepter over. De lieflijkheid van de Relevants’ botsing tussen “90’s britpop en Amerikaanse, actuele garagerock” schept het beeld van zanger/gitarist Quann die met brede armen op het schoolplein branie maakt. Reeds bekende aanvanger ‘Live Forever’ is de doelstelling: jeugd en succes combineren opdat een hedonistisch bestaan zo lang mogelijk kan worden uitgerekt.
Helaas voorspelt het nummer de tekortkomingen van de Relevants die hun ambitie ondermijnen. Quann zingt zes nummers lang als een slaapverwekkende Liam Gallagher, minder nasaal en met nog minder stembereik (Oasis’ ‘Live Forever‘ heeft tenminste nog een kopstem). Zijn intonatie, pauzes en melodieën blijven tot vervelens toe op dezelfde wijze herhalen en worden niet verheven door de muziek die wel catchy is, maar net niet catchy genoeg. De feestelijke eenvoud die de band nastreeft is an sich niet verkeerd; saaiheid is een heel ander verhaal.
De Relevants gedijen bij een warm, lo-fi en prominent gitaargeluid (gemixt door NWTV-favoriet Pim van de Werken), maar verzuipen samen met de zang in een constante galm, met name op ‘The Boy’. De bas en kickdrum kregen geen reddingsboeien toegeworpen. Na ‘Live Forever’ slepen de nummers vrij onopmerkelijk voort in nagenoeg hetzelfde tempo, dezelfde structuur en hetzelfde geluid. Doordat elke noot braaf op zijn plaats valt, is er geen prikkel in de muziek te bekennen. De Relevants riskeren teveel als dertien-in-een-dozijn te klinken, en hierdoor vergankelijker dan ‘Live Forever’ (met afgezaagd meezingrefreintje) zou willen. ‘The Mask’, ontkomt aan dit wisse lot door zijn eigen kwaliteit: het is misschien niet het meest pakkende, maar wel het leukste nummer op de EP, met een nog betere video.
Als Adam & the Relevants iets meer durf (zelfs ‘kloten’) zouden vertonen, zou de muziek wellicht iets meer te bieden hebben dan ‘Live Forever’s droge riffje. Momenteel is VI een onopmerkelijke verzameling gitaarliedjes die onopgemerkt het bewustzijn passeren.
