Wat kunnen we verwachten van de filmmakers die nu nog aan de academies studeren? In de Nieuwe Lichting-blokken op het NFF vertonen de filmers van de toekomst hun werk. Editie twee, op vrijdagmiddag 27 september in het Louis Hartlooper Complex, stemt gematigd positief en is vooral erg zwaar qua thematiek.
Het programma trapt af met de enige animatie van het programma: Slab Metal van Ivor Ribiero da Silva en Noud Woutenberg van de AKV/St. Joost in Breda. In een metalen landschap vechten twee robots om hun terrein. De film duurt niet veel meer dan een minuut en is eigenlijk te kort om op de inhoud te beoordelen – het lijkt eerder een teaser. De stijl is echter dynamisch, doet denken aan games en Japanse sci-fi en is totaal anders dan de stijlen die in het NFF-animatieprogramma They Move, So They Are aan bod kwamen.
Na Slab Metal, die voorbij was voor iemand er erg in had, volgt Patronen door Colin Huijser (Nederlandse Filmacademie). De film vertelt het verhaal van een oud-woonwagenkampbewoner (Tjebbe Gerritsma) die terugkeert naar zijn ouderlijk kamp voor de bruiloft van zijn zusje (Juliëtte van Ardenne). Terwijl de muziek van Frans Duijts op de achtergrond klinkt, blijkt vermeende kampertragiek als incest en moord schering en inslag. De personages zijn echter wat vlak, met uitzondering van Kees Prins, die met verwrongen gelaatstrekken een sterke rol als vader met een dubbele moraal heeft. Ook is de film- en montagestijl net te hip en daardoor clichématig (iemand wordt in elkaar gebeukt, afgewisseld met beelden van een bruiloft, dit alles onder de klanken van Bach’s Aria op de G-snaar), waardoor de film te weinig lucht krijgt en nergens echt beklijft.
Hoe anders is het kalme Ik door Jona Honer (ook NFA). De documentaire blinkt uit in lange shots van Pieter, een schrijver met een hersentumor, en zijn vrouw Annette. Terwijl Pieter probeert weer grip op zijn leven te krijgen na een operatie, zien we enkel zijn hoofd en is het enkel raden welke gedachtenprocessen er door zijn hoofd gaan voordat hij ze uitspreekt. Een beklemmend momenten is het beeld van hem alvorens hij de operatie ondergaat, ingezwachteld en haast onherkenbaar. Het shot is zo lang, verstild en indringend, enkel bijgestaan door de meditatieve maar niet sentimentele muziek van Kristijan Krajncan. Het maakt Ik tot een respectvol en menselijk portret van een echtpaar dat vecht tegen het geestelijk verval.
De Tweede Biecht van Jasper Verklaart en Vincent van Willegen (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) begint als een western. Geschoten vanachter de schouder van een Jezusbeeld komt een auto aanrijden bij een kerk en zien we hoofdrolspeler Michel Sluysmans een sigaret roken. Na enkele shots binnen in de kerk speelt de rest van de film zich geheel af in een biechthok. We zien Sluysmans biechten over zijn pedoseksuele gevoelens tegen de onzichtbare priester aan de andere kant (Johan Ooms). Na enige tijd begint de dialoog echter weer ten dele overnieuw, nu vanuit het perspectief van Ooms. De twee delen zijn door verschillende makers geregisseerd, maar dat valt niet erg op. Beide regisseurs hanteren namelijk een grimmig clair-obscurstijl. De dialoog en het spel zijn sterk, maar sommige shots zijn nogal opmerkelijk: door de vreemde camerastandpunten in een zulke kleine ruimtes wordt de kijker wel erg bewust van de filmische constructie.
Moord, kanker, kindermisbruik: houdt het dan nooit op? Jawel, afsluiter Kust van Lotte van Gaalen (HKU) is van een geheel andere orde. De film toont beelden van een divers scala aan mensen op het Scheveningse strand, terwijl zij via voice-over vertellen over hun leven. Zo zien we kleuters spelen en ijs eten, een oude vrouw vanaf de boulevard observeren, een koppel in verwachting en mensen die de as van hun ouders uitstrooien. Dit alles wordt begeleid door de nostalgische muziek van Sjaak Douma. De zee- en duinbeelden zijn mooi en de sfeer is lieflijk, maar het geheel mist substantie. Op een enkeling zijn de anekdotes niet noemenswaardig, waardoor Kust mooie, maar lege feelgood wordt.
