David Verbeek maakt met How to Describe a Cloud mooie lange beeldcomposities, maar met de droevige gezichtjes in close-up is het na een tijdje welletjes geweest.
De poster en de cast doen niet vermoeden dat How to Describe a Cloud een deels Nederlandse productie is. Regisseur David Verbeek is echter gewoon een kaaskop, zij het met een enorme voorliefde voor China. Zijn films Shanghai Trance (2008) en Club Zeus (2011) spelen zich af in Shanghai en net als zijn multimediaproject R U There (2010) is ook deze film geschoten in Taiwan en gesproken in het Mandarijn.
Liling (Lu Huang) leidt een hip leven in Taipei, maar moet noodgedwongen terug naar het eiland van haar jeugd omdat voor haar blind geworden moeder (een mooie rol van Yi-Ching Lu) te zorgen. Terwijl Liling de wereld om haar heen aan moeder beschrijft, om te zorgen dat haar herinneringen niet veranderen, beweert moeder zelf dat ze een zesde zintuig heeft ontwikkeld. De nuchtere Liling kan hier in eerste instantie weinig mee, maar haar contact met een ex-wetenschapper en sciencefictionbeestentekenaar (Pong-Fong Wu) tonen haar dat rationaliteit en fantasie elkaar niet per definitie uitsluiten.
Het verhaal snijdt interessante thematieken aan, het einde is mooi en er wordt goed gespeeld. Toch weet de film niet over de gehele tijdsduur te boeien, al duurt deze maar tachtig minuten. Het probleem lijkt te zitten in de cameravoering. Net als ander werk van Verbeek is ook deze film verstild en kenmerkt zich door een trage montage en veel gedraai aan de lens. Soms duurt een shot ruim een minuut en zit er maar weinig beweging in, maar op deze punten is de film juist op zijn best. Een hoogtepunt is bijvoorbeeld een scène richting het einde. De scène, bestaande uit een enkel shot, toont alleen Huang en Wu op een bankje buiten op het eiland, met sporadische beweging en een in zijn eenvoud briljant spel met het diëgetische licht. Het spel met scherpte voelt daarentegen aan als een te vaak herhaald trucje. Hetzelfde geldt voor de vele close-ups, voornamelijk van Huang die treurig om zich heen kijkt, nu en dan begeleid met wat minimalistische muziek. Nu vraagt een dergelijke vertelling over de spanning tussen spiritualiteit en verstand natuurlijk om een contemplatieve sfeer, maar de gezichtenshots zijn te leeg en oninteressant om zo vaak terug te keren.
