Een jaar na Kiss The Ring heeft hiphop-dj Khaled zijn zevende album uitgebracht. Suffering From Success is een herhaalkunstje waar de dj inmiddels om bekend is. Hij lijdt onder het succes, wij lijden onder dit album.
Hoe goed de dj ook mag wezen, echt bijzonder is het niet meer: Khaled maakt muziek, schreeuwt wat in de microfoon en laat veel verschillende artiesten opdraven om de muziek van raps te voorzien (al is het maar voor een enkele zin). Hij verdient niet eens de credits van het album, want deze gaan naar de rappers die eraan meegewerkt hebben. Bovendien is Khaled naast dj producer, maar van de zestien nummers heeft hij er zelf maar vijf geproduceerd.
Suffering From Success start ronduit arrogant, met Barack Obama aan het woord. Het is een geluidsfragment van de president van de Verenigde Staten, na zijn overwinning tijdens de presidentsverkiezingen en gekozen is voor een tweede termijn. Het nummer wat Obama gebruikte was ‘All I Do Is Win‘, afkomstig van Khaleds vierde album Victory (2010). Het recept wat Khaled toen gebruikte is nog steeds aanwezig en drie albums later niet veranderd. Zo wordt er nog steeds heftig gevloekt, vliegen de middelvingers in de rondte en krijgen gewaardeerde artiesten de kans om de muziek van Khaled bij te staan.
“Another One”
Het meest gebruikte zinnetje van de dj in een nummer: Another One. En dat is precies wat dit album is. Wederom is Rick Ross (op vier nummers) te horen, krijgt Diddy een zinnetje voor zijn rekening (‘I Feel Like Pac/I Feel Like Biggie’) en heeft Drake een grote rol op een nummer (‘No New Friends’). Het zijn dezelfde nummers, met dezelfde artiesten, wat blijkt te werken. Maar ondanks de bekende formule staat Suffering From Success vol met sterke hiphop. Khaled zorgt er met zijn albums voor dat het beste van de artiesten naar boven wordt gehaald. Rappers die zelf muziek uitbrengen maar niet verkocht krijgen, weten via de dj wel te verkopen. En dat is de verdienste die geheel aan Khaled toegeschreven kan worden, maar ook hier moet geconcludeerd worden dat juist de “grotere” artiesten de beste nummers weten te brengen en zodoende de ‘kleineren’ louter een bijproduct zijn van het album.
