J.J. Abrams heeft het er maar druk mee. Recentelijk kwam hij met de nieuwe Star Trek: Into Darkness, alsmede verbond hij zichzelf aan de nieuwe Star Wars-reeks van Disney. In de tussentijd heeft hij tijd gehad voor een nieuwe science-fictionserie getiteld Almost Human.
Oorspronkelijk zou Almost Human op 4 november beginnen, maar de serie werd twee weken uitgesteld. Momenteel zijn er twee afleveringen uitgezonden, want na de pilot op de zondag werd maandag al aflevering 2 vertoond. Vijfendertig jaar in de toekomst volgt Almost Human agent John Kennex (Karl Urban). Een paar jaar eerder werd zijn team slachtoffer van een goed opgezette valstrik waarbij John de enige overlevende was. Na zeventien maanden in coma te hebben gelegen keert John terug bij de politiemacht. In de tussentijd is het verplicht geworden voor elke agent om gekoppeld te worden aan een type robot genaamd MX. Na zijn eerste zeurderige partner uit een auto te gooien krijgt Kennex een afgewezen model toegewezen: Dorian (Michael Ealy). Hun eerste missie brengt ze op het spoor van een syndicaat dat menselijk orgaanweefsel steelt, dat alles te midden van een supergelikt futuristisch Los Angeles.
De scifi-elementen zijn er, maar Almost Human laat niet zoals veel science-fictionfilms ons nadenken over hoe de toekomst. Wat zijn de problemen van, om maar even wat te noemen, vergaande technologie, overbevolking en klimaatsverandering? Almost Human passeert die vragen. Er is geen ondertoon over de diepere betekenis van het alles en de vraagstukken over de relatie tussen mens en robot worden te weinig opgepakt. Real Humans (2013), dat momenteel door de VPRO wordt uitgezonden en ook over robots gaat, stelt deze vragen allemaal wel en is daarmee gelijk een veel interessantere kijkervaring. Almost Human is nu alleen nog maar een buddy cop serie met een vleugje science-fiction dat zich in de periferie van de ooghoeken afspeelt: een neon-verlichte toilethendel, een drone die langszoeft of een overduidelijk CGI-trein die onder de brug hangt. Een belangrijke vraag voor het succes van deze serie gaat worden hoe menselijk ze Dorian willen maken. En daarmee gelijk de hele synopsis teniet doen.
Daarbij komen ook nog eens de matige dialogen tussen de acteurs. De gaten in het plot dragen daar ook niet echt aan bij. Wanneer John zich bij Dorian beklaagt dat hij de eerste robot heeft met “een bloedend hart” lijkt hij te zijn vergeten dat hij het eerste model uit de auto heeft gegooid omdat die statisch en prangend was. Het is een typisch voorbeeld van waar de serie de plank misslaat. Zo reflecteren de personages en dialogen slechts het plot, maar sturen ze die nooit aan. Het zijn clichés die we inmiddels wel kennen: de onaantrekkelijke laboratoriummuis, de overgangsriten voor vertrouwen tussen partners, de potentiële liefdesinteresse voor John annex studiebol, enzoverder. Alsof Abrams zich afvraagt of hij weg kan komen met standaardformulewerk als hij het bedekt met een scifi-laagje.
Almost Human lijkt standaard buddy-cop-werk te gaan worden. Waarom Almost Human zich in een futuristische toekomst afspeelt is na twee afleveringen nog steeds niet duidelijk. Daarnaast spelen de acteurs houterig, zelfs meer nog dan je van robots mag verwachten, en is het plot ondermaats.
Het moet Abrams en Fox worden nagegeven dat de wereld er ontzettend mooi uitziet en ook tot in de kleine details is vormgegeven. In plaats van een belachelijke en onwerkelijke toekomst zet Almost Human er één neer die best weleens werkelijkheid zou kunnen worden. Dat ze af en toe de mist in gaan met wat onnodige CGI-effecten boven Los Angeles of tussen het verkeer te doen is ze vergeven.
