Elke vrijdagmiddag, om het weekend alvast in te luiden, is er op NieuwerwetsTV een korte film te bewonderen: van stop-motion-animatie tot tekenfilm en van sciencefiction tot romantisch drama. Daarnaast recenseert de redacteur van dienst de short. Bekijk deze keer ABE.
Het is een vaak bewandeld pad, dat van robots en gevoelens. Er bevinden zich meerdere dodelijke valkuilen in dat kleine subgenre, want gevoelens willen, is dat niet al het gevoel van verlangen? Filmmaker Rob McLellan laat het in ieder geval niet gebeuren dat zijn korte film kapotslaat tegen die paradoxale muur. Daarvoor is het ook te kort. McLellan geeft zijn hoofdpersoon ambiguïteit – hoewel niet compleet uniek – door hem twijfel te geven. Voor een film die slechts bestaat uit een lange monoloog bevat het ontzettend veel karakterontwikkeling en sfeer. Dat is grotendeels te danken aan de juiste samensmelting van subgenres. Wie had gedacht dat martelhorror en een klein sci-fi-subgenre zo goed samengaan? Het is niet altijd even belangrijk om iets nieuws te doen, al dan niet de juiste combinatie te vinden.
Daar komt bij dat de robot er bewonderenswaardig professioneel uitziet. Het is goed te zien dat special effects steeds toegankelijker worden voor kleine producties. Een punt is echter wel het feit dat McLellan voor een complete vlakke gezichtsuitdrukking voor zijn robot heeft gekozen. Het is wel een mooi contrast met de angstige ogen van zijn slachtoffer, maar het zorgt er ook voor dat de robot enigszins slecht gezelschap is. Zeker wanneer deze grotendeels in beeld is.
