Zolang er alleen kleine voortekenen van gevaar dreigen, is Devil’s Due niet onaardig, maar na verloop van tijd moet er weer met mensen en dingen gesmeten worden, wat de spanning volledig wegneemt.
Nietsvermoedende passanten in New York schrokken zich onlangs een hoedje toen een uit zichzelf rijdende babywagen een monsterlijke baby bleek te herbergen. Schrikkende mensen zijn nu eenmaal grappig en de video ging viral. De actie was opgezet door het marketingteam achter Devil’s Due, een horrorfilm over een vrouw die zwanger raakt van een duivelskind. De horrorkenner denkt bij dit plot natuurlijk meteen aan Rosemary’s Baby, de klassieker van Roman Polanski uit 1968 waarin het personage van Mia Farrow hetzelfde overkomt. De regisseurs, Matt Bettilini-Olpin en Tyler Gillet van het regisseurscollectief Radio Silence, zijn de laatste die deze gelijkenis ontkennen, maar zagen juist de uitdaging in het vertalen van dit klassieke gegeven naar hedendaagse horrorconventies. Maar werkt een Lucifer in de luiers ook met een handheldcamera?
Het verhaal behoeft niet al te veel uitleg: pasgetrouwd stel Zach (Zach Gilford) en Samantha (Allison Miller) gaat op huwelijksreis naar de Dominicaanse Republiek en komen daar in een schimmige bar terecht. Als ze thuis zijn blijkt Sam ondanks het gebruik van de anticonceptiepil zwanger. De vreugde slaat al snel om als Sam ’s nachts wakker schrikt, in de supermarkt een kiloknaller rauw gehakt verorbert en de eerste communie van haar nichtje voor de priester in het ziekenhuis eindigt. Daar komt nog eens bij dat het tweetal door wat schimmige personages gevolgd lijkt te worden en er op sommige plekken een vreemd teken, dat Europeanen waarschijnlijk voornamelijk aan het euro-symbool doet denken, verschijnt.
Waar horror uit de jaren zestig en zeventig nog flink geïnspireerd was door Rooms occultisme (naast Rosemary’s Baby is The Exorcist het bekendste voorbeeld, maar het paapse Italië had ook een flinke horrortraditie), wordt de hedendaagse supernatuurlijke film vaak bewoont door geesten uit de Oosterse mystiek (The Grudge) of uit new-agerige theorieën (Insidious). Dat Devil’s Due opent met een citaat uit het evangelie van Johannes en er processies in het Latijn worden gehouden lijken dan ook een eerbetoon aan deze oudere stijl. Duivelsmissen lijken echter eerder gebaat bij een bombastische cinematografie dan bij deze korreligheid en dergelijke scènes vergroten het mysterie dan ook niet, maar maken het occultisme aandoenlijk. Geheel in de traditie van moderne horrorklassiekers als The Blair Witch Project, Paranormal Activity en REC is Devil’s Due namelijk opgenomen met beelden die found footage en dus een objectieve weergave suggereren: overwegend beelden die Zach zelf geschoten lijkt te hebben, maar ook surveillancebeelden van de supermarkt en beelden van camera’s die in het huis zijn geplaatst door kwaadwillende snuiters. Juist door deze diversiteit aan standpunten en camera’s wordt het found footage-principe enigszins ondermijnd: als er om de paar seconden een nieuw groezelig camerabeeld wordt getoond gaat de functionaliteit en het realisme van dit camerawerk verloren. Het gaat al helemaal fout wanneer er digitale effecten worden ingezet: met een Beëlzebaby in haar buik blijkt Sam plots over superkrachten te bezitten. Aangezien zeker supernatuurlijke horror voor een groot deel leunt op de suggestie, voelt het als een zwaktebod als plots alles en iedereen door de kamer vliegt. De gebeurtenissen in de film worden sensationeler, maar de film verliest erdoor alle spanning. Een enkele keer valt zoiets nog te vergeven, maar de climax is een flauwe opeenhoping van effecten.
