Afbeelding: Wooden Soldiers
Elk jaar organiseert Stukafest in verschillende steden huiskamerfestivals. Je loopt de woonkamer van een dappere vrijwilliger binnen die zijn huis beschikbaar stelt voor de kunsten. Er zijn zoveel verschillende optredens dat de onderstaande drie de variatie geen eer aan doen. Er was (of is, afhankelijk van je locatie) rap, dans, interactief theater, poëzie en nog meer wat daar tussen valt. Het bier is goedkoop en tussendoor kan je de bijgedronken calorieën wegfietsen, terwijl je van optreden naar optreden fietst en tegelijkertijd de stad leert kennen. Stukafest lijkt hoofdzakelijk plaats te vinden in steden met een prachtige stadskern (al heb ik geen idee hoe Enschede eruit ziet). Er is genoeg te zien.
De eerste bestemming was in een ruime woonkamer in de Schildersbuurt, één van de betere Utrechtse buurten. De kamer was omgebouwd tot een klein theater met podium, zwart gordijn, een lelijke barkruk en groen-blauwe verlichting. Hier kon komiek Stefan Pop driemaal een half uur zijn act opvoeren. Pop introduceert zich bescheiden en met genoeg zelfspot om onbekenden (zoals ik) ervan te overtuigen dat dit een of andere kwibus is die toevallig zijn eerste optreden heeft geregeld met een vriendendienstje. Zijn set opent met een eigenaardige, weinigzeggende anekdote over de symmetrie van de slaapkamerverlichting van de flat aan de overkant, maar het verhaal neemt halverwege een sinistere wending die alles in een nieuw perspectief zet. Na de opeenvolgende spreekbeurt over de Tweede Wereldoorlog door een recalcitrante tiener, is het duidelijk dat Pop me bespeeld heeft als een goedkope blokfluit. Hij speelt de dwaas: hij mengt aandoenlijkheid met scherpe, actuele grappen die soms grof zijn, maar nooit naargeestig. Het maakt van Stefan Pop een knuffelbeer van een komiek, gevat en bovenal gewoon leuk. Meer van zijn werk is te vinden op zijn website stefanpop.com, die helemaal van hem is.
Nummer twee op de lijst was Stillwave in de buurt Wittevrouwen, waar ik best een huis zou willen hebben. Normaal maken ze meer lawaai, met bijzonder veel textuur en melodie voor een driekoppige band, maar dit is een nette buurt. Voor de gelegenheid hebben ze hun nummers anders ingericht, om beter in de woonkamer passen. Bassist Marcel Jongejan ruilde zijn basgitaar in voor toetsen en een akoestische gitaar en de doorgaans dynamische drummer Adriaan Hogervorst beperkte zich tot een trommel met twee boeken erop en een sampler. Deze muzikale ommezwaai voor een kleinschalig optreden van een half uur is indrukwekkend, vooral omdat de composities alsnog goed klinken. Wanneer Jongejan en gitarist Michaël van Putten beiden gitaar spelen is er zelfs samenspel te horen dat je met de oorspronkelijke instrumentatie niet zo terug zou vinden. Deze flexibiliteit getuigt van potentie. Stillwave schrijft over het algemeen goede nummers (steeds betere nummers zelfs), die met origineel spel zich onderscheiden van de rest. Hoewel het genre vergelijkingen met Interpol en The National oproept, is de muziek zelf nooit afgezaagd. De lage zang en de teksten doen vaak dramatisch aan, maar dit wordt normaal onderbouwd door gepaste muziek. Beide elementen zijn echter teruggeschroefd voor een toepasselijk intiem huiskameroptreden.
Hoewel we bij de eerste twee optredens gewoon zonder controle binnen kwamen struinen, vroeg pas bij het derde adres pas een alerte gastvrouw om geldige entreebewijzen. Hier traden de winnaars op van de Utrechtse Slag om Stukafest, de folkband Wooden Soldiers. Zoals de clip van ‘Disco‘ getuigt heeft de band ook een vollediger geluid, met drum, pedal steel-gitaar, bas en viool, maar oprichters Frank Wolff en Agnes Loonstra treden, net als op de Slag om Stukafest, vanavond op als duo. Nu wordt in ieder geval Utrecht doodgegooid met folkmuzikanten, maar laat dan Wooden Soldiers zich onderscheiden door sterke nummers en samenzang, en het ontzettend fijne gitaarspel van Wolff, die met allerlei gitaarstemmingen melodie en ritme vermengt. De tempowisselingen houden zelfs de folkscepticus wakker. Het nodigt uit om de voltallige band live te gaan zien. Dit najaar heeft de groep hun eerste EP First uitgebracht, die door Loonstra zelf is ontworpen en beschreven. Zie hieronder ook de mooie clip van Disco, genaamd ‘Wooden Soldiers’.
Stukafest sloot af met een feest in de Ekko, maar het programma werd vertraagd door uitblijvende drukte en Dirk moest nodig naar bed. Het is een goede manier om de feestelijkheden te rekken. Het is alleen jammer dat het bier in de Ekko meer dan twee keer zo duur is dan de flesjes in de huiskamers. Je kan niet alles hebben. Stukafest heeft ten slotte al een geweldige line-up en een ontspannen sfeer. Niemand heeft me gevraagd of ik mijn schoenen wel had geveegd. Als dat niet getuigt van gastvrijheid, dan weet ik het ook niet meer.
