We zijn begonnen. Dertig dagen lang krijgen verschillende filmredacteuren één vraag voorgeschoteld. Vandaag de vraag: “Wat was de beste film van afgelopen jaar?”.
Hoewel 12 Years a Slave veel indruk had gemaakt, blijft The Master toch bovenaan staan. Vooral omdat het de terugkeer van Joaquin Phoenix betekende, nog steeds de beste acteur van zijn generatie. Philip Seymour Hoffmann mocht ook weer een intense prestatie zetten voor P.T. Anderson, die nog steeds geen middelmatige film heeft gemaakt. De dialogen tussen Phoenix en Hoffman blijven waanzinnig en de schitterende lange shots op 70 mm maken het af. Gemaakt voor het grote doek.
Ik trap af met een gedeelde eerste plaats, want afhankelijk van mijn stemming. Schijnt de zon, dan ga ik voor de melancholieke weelde van La Grande Belezza, decadent getob tussen Romeinse pracht en praal. Ietsjes, maar niet veel minder decadent is de wereld van Borgman, maar tegelijkertijd laat Alex van Warmerdam zien hoe wankel dit yuppenbestaan wanneer er plotseling aan de wortels wordt geknaagd.
De grote winnaar van de Oscars topt mijn lijstje van vorig jaar. Vaak ben ik het met de nominaties of winnaar oneens, maar deze keer kan ik niet anders dan vol overtuiging ja-knikken. Wat maakt 12 Years a Slave zo goed? Het is een film over slavernij die niet de scherpe randjes eraf haalt om zo meer toegankelijk te zijn noch heeft het de sentimentele, dramatische toon die emancipatiefilms vaak aanslaan. Is mijn lofzang voor deze film enigzins beïnvloed door wat white guilt ? Vast en zeker.
Paul Greengrass heeft de smaak voor wat betreft verfilmingen naar een waargebeurd verhaal te pakken. Na United 93 is Captain Phillips een film waarin het onmenselijke van ’terroristen’ naar boven komt. Dit keer geen vliegtuigkaping, maar een gijzeling op zee in buurt van Somalië. Greengrass weet spanning en maatschappelijke boodschap prima te combineren. Zijn afkeer tegen de Amerikaanse Defensie wordt ook hier weer naar voren gebracht: de reddingsactie van de US Marine die te laat op gang komt. Na Green Zone, met als boodschap of Irak daadwerkelijk chemische wapens in bezit heeft of een slap excuus van voormalig president George Bush jr. om het land aan te vallen, een sneer naar overheidsinstanties.
Uitzonderlijk is het acteerwerk van Tom Hanks. Hij laat de kijker meeleven en meebeleven. Maar ook de debuterende acteurs die hem gijzelen weten de andere kant van de boodschap over globalisering goed op te pakken. Greengrass greep misschien naast de grote prijzen tijdens de Oscar-uitreikingen, maar heeft zijn naam sterker gevestigd in de filmwereld.
