Als je als beginnend filmmaker naam wilt maken in Nederland, kun je het maar beter groots aanpakken. Dat moeten de makers van Capsule hebben bedacht, grotendeels afkomstig van het Mediacollege Amsterdam. Het is een ensemblefilm die barst van de ambitie, maar daardoor roekeloos slingert tussen relationeel drama, science-fiction en esoterische filosofieën. Ook al is het resultaat zeer wisselend, de moed om zijn project tot stand te brengen en een podium te bieden aan nieuwe acteurs is lovenswaardig.
Voorafgaand aan de persvoorstelling merkte regisseur Djie Han Thung op dat het een enorme opgave was om een beknopte synopsis van Capsule te schrijven. Ik kan het me voorstellen, de film laat zich lastig navertellen. Laten we zeggen dat er in ieder geval iets aan de hand is met dodelijke straling uit de ruimte, waardoor leven op aarde spoedig tot een einde zal komen. Een klein gedeelte van de mensheid kan vluchten door in een capsule te overleven. De jonge wetenschapper Ichigo (Michael Schnörr) heeft een methode ontwikkeld om een gezelschap met de grootste overlevingskans te selecteren, op basis van hun vermogen om lief te hebben. Dan zijn er nog tal van kleine narratieven, bijvoorbeeld over een stripper die kanker heeft overwonnen en haar baan aan de wilgen hangt (Olga van de Ven), een meisje dat onvruchtbaar wordt na een verkrachting (Anouk Kleykamp), of een vrouw die in de gevangenis zit voor doodslag (Inge Snijders) en daarom haar kinderen aan haar zus (Jet Kragt) en zwager (Lennart Timmerman) moet overdragen. Tussen deze gefragmenteerde verhalen door zien we hoe deze personen aan het kruisverhoor van de Ichigo-methode worden onderworpen.
Alle belangrijke hoofdrolspelers komen van de opleiding Filmacteur van het Mediacollege in Amsterdam, de enige mbo-opleiding in Nederland voor camera-acteren. Capsule is het eerste afstudeerproject van de opleiding dat een bioscooprelease krijgt, al is het maar in een beperkt aantal zalen. De acteerprestaties lopen nogal uiteen en het is duidelijk dat scriptschrijver Gerson Oratmangoen heeft geprobeerd de beeldtijd van de personages eerlijk te verdelen, zodat elke afstudeerder het momentje kan nemen om zijn of haar talent te etaleren. De soundmix is soms wat uit balans en de soundtrack is niet bijster origineel, maar de grootste valkuil van de film is de immense overambitie van Oratmangoen en Thung. Een sci-fi-Magnolia met miniem budget, met de suggestie van kosmische verbindtenissen slaat al snel om naar muffe esoterie en een gefragmenteerd plot dat maar ten dele weet te boeien. Het resultaat is zo’n film die tegenstanders rabiaat naar de vuilstort van pretentieuze meuk zullen verwijzen, waar radicale voorstanders de tegenstanders van conservatisme en onbegrip zullen betichten. De balans is zoek.
