Nog een dag te gaan en we zitten op een week in de 30 Dagen Uitdaging. Vandaag spoilers gegarandeerd met de vraag “Wat vond jij de meest verassende plotwending in een film?”.
Een film die mijn voorliefde voor conventies en regeltjes – noem het autisme – en het rariteitenkabinet dat het horrorgenre heet combineert en viert. Hoewel de plotwending zich eigenlijk in het begin al presenteert wordt pas langzaam duidelijk wat er precies gebeurt. Alles valt op zijn plaats en genrefans worden vervolgens dubbel en dwars beloond met een kijkje in de gaarkeuken van het gehele genre.
Voor mij kan een plotwending een film maken of breken. De plotwending bevindt zich immers op de dunne lijn tussen een slecht verhaal vol gaten of een briljant script waarin alles perfect op zijn plaats valt. In Christopher Nolans The Prestige raken twee concurrerende illusionisten (Hugh Jackman en Christian Bale) volledig door elkaars trucs geobsedeerd en doen zij er alles aan om elkaar te ontmaskeren. De spanning loopt pas echt op wanneer beiden een truc bedenken die de ander onmogelijk kan verklaren. Bij de plotwending wordt alles duidelijk. The Prestige blijft gedurende film keurig in het midden tussen kleine hints in de details geven en een plausibele plotwending. Kortom, de perfecte plotwending om de toch al geweldige film naar een hoger niveau te tillen.
Al die tijd met Kevin Spacey in een verhoorkamer, na een mislukte roofoverval op een drugsboot, en niemand heeft enig idee wie de raadselachtige misdaadkoning Keyser Söze is. Tot het allerlaatste moment – en alleen de besten zien het aankomen – wanneer zijn ware identiteit getoond wordt. Deze wending gooit de film nagenoeg ondersteboven en onthult evengoed waar al de gehele tijd bewust naartoe wordt gewerkt. Het is net als de laatste aflevering van Wie is de Mol?, maar dan beter.
