We zijn een week in de 30 Dagen Uitdaging en de vraag die de filmredacteuren nu krijgen voorgelegd is: “Welke film heb jij het meest gezien?”.
Nu heb ik het begin van Deep Impact misschien een enkele keer gezien, maar telkens als ik hem op de tv al zappend tegenkom blijf ik kijken tot het moment dat de meteoriet inslaat. Zelfs zo erg dat “even iets pakken uit de woonkamer” een hele avond film kijken werd. Niet zo erg, ware het niet dat ik in de keuken de afwasbak met water zat te vullen. Mijn onderbuurman had waarschijnlijk nooit het verpletterende effect van die scene ondervonden en kon geen enkel begrip tonen voor de situatie. Bij dezen dan opdat de lekkage wordt vergeven:
Toen ik bij het samenwonen mijn dvd-collectie voorbij zag komen kwam ik drie keer Le Fabulaux Destin d’Amelie Poulin tegen. Een normale versie, een luxe versie en Amelie op BluRay. Nu ben ik niet zo van zoete films maar Amelie is zo’n mooi sprookje, met een droomachtig en zorgeloos Parijs waarin de naïeve Amelie een vrijplaats heeft om zich te bemoeien met andermans levens. En vergeet niet de geweldige muziek van Yann Tiersen.
De videoband van Mary Poppins heb ik grijsgedraaid. Ze is perfect – niet eens tamelijk – en het verhaal dat in de film verteld wordt is tijdloos. Mijn lievelingspersonages zijn Bert (Dick van Dyke), de schoorsteenveger (en wat nog allemaal niet meer) en Winifred Banks (Glynis Johns), moeder, echtgenote en feminist. (In het tweede nummer van de film draagt ze die gedreven en grappig uit, zie filmpje.) Zij zijn verantwoordelijk voor het gros van de energie en chemie van de film. En na al dat grijsdraaien blijft de dialoog slim, de muziek veelzijdig en de kinderen gruwelijk aandoenlijk.
