Muziekliefhebbers vol genoegen, want muziek in film wordt veel te weinig uitgelicht. Wat is de beste soundtrack?
De muziek is speciaal voor Atonement gecomponeerd door Dario Marinalli, en uitgevoerd door het English Chamber Orchestra, pianist Jean-Yves Thibaudet en celliste Coraline Dale. De jonge Briony (Saoirse Ronan) maakt een fout waardoor ze met een groot schuldgevoel verder zal moeten leven. De krachtige muziek vertelt op zichzelf al een verhaal van verwarring, kracht en wanhoop. Zo ondersteunt de muziek de dramatische kant van de film, die overigens prachtig is geschoten. In het fragment valt één van de meest karakteriserende nummers van de soundtrack te beluisteren (en te zien) waarin piano en typmachine elkaar beïnvloeden, versterken en omarmen. De hele cd staat onder andere op Spotify.
De soundtrack van Boogie Nights bevat niet zulke originele, wonderlijke muziek die speciaal voor de film is gecomponeerd als Atonement. Boogie Nights speelt zich af in de jaren ’70 en ’80 en bevat vrijwel alleen muziek uit die periode. Het punt is alleen: het lijkt of alle goede muziek uit die tijd op de soundtrack staat. In de film wordt de muziek bijzonder prominent, maar effectief als sfeerverrijking ingezet. Net als een film van Scorsese, maar dan mooier. Zie het openingsshot dat door ‘Best of My Love’ een funky verwijzing wordt naar Orwells Touch of Evil.
Onlangs hoorde ik in een radiointerview met The B Movie Orchestra een fragment van het nummer “Sexy Girls” uit deze soundtrack van Gert Wilden. De films uit de serie Schülmädchen-Report, Teutoonse zeventigerjarenerotica vermomd als documentaire over de vrijgevochten moraal van de nieuwe generatie, heb ik nooit gezien. De soundtrack echter, een rare mix van psychedelica en kneuterige Duitse beat, blijft rondspoken. Vergelijkbaar met Boogie Nights, maar dan van bedenkelijk allooi.
Kan een soundtrack een hele film navertellen zonder dat maar überhaupt naar de film gekeken wordt? Ja is het antwoord. De soundtrack van The Passion Of The Christ, gecomponeerd door John Debney, zorgt ervoor dat elk moment van de film in je hoofd afspeelt. De muziek zet in je hoofd het geluid om in beelden en zodoende herbeleef je de twaalf laatste uren van Jezus Christus opnieuw zonder ook maar een blik te hoeven werpen naar het scherm. De boodschap hoop, liefde, vertrouwen en vergeving dat Mel Gibson met deze film wilt overbrengen is in de muziek op sublieme wijze verwerkt.
