Het is de dertiende dag en dit zijn de films waarvan je niet trots bent dat je ze al vaker hebt gezien dan gezond is. Stiekem. Met de gordijntjes dicht.
Hoewel de meesten deze film uit 2002 waarschijnlijk allang weer vergeten zijn, is het voor mij een van die films die ik toch nog af en toe kijk. Niet omdat de film nou zo bijzonder goed in elkaar zit, of het acteerwerk zo geweldig is, maar omdat ik persoonlijk fan van Eminem ben. Inderdaad, dit is die semibiografische film over de Eminem voordat hij doorbrak. Wat de film voor mij toch altijd vermakelijk maakt zijn de personages: een groepje bij elkaar geraapte mislukkelingen die toch proberen het beste van hun, niet al te positieve, situatie te maken. Ook van de rap battles tegen het einde van de film kan ik altijd genieten.
De wereld zou er een stuk mooier uitzien als het plan in Pay it Forward werkelijkheid wordt: jij helpt iemand en die persoon is verplicht drie anderen te helpen, die op hun beurt ook weer verplicht zijn drie anderen te helpen. Het einde is belachelijk sentimenteel en dramatisch eigenlijk om überhaupt nog te kwalificeren als goed of werkelijk. Zelfs kleine momentjes van dankbaarheid en vriendelijkheid worden opgeblazen tot de terugkeer van de Messias en het paradijs op aarde. Wellicht heb ik toch slappe knieën voor dit soort kitscherige films, want elke keer raakt de ongekende schattigheid van Haley Joel Osment mij weer.
Wanneer de onbeschaamd schurkachtige koning Edward de Eerste de vrijpostige minnaar van zijn zoon uit een kasteelraam werpt, zit voor mij Braveheart helemaal goed. Historische nauwkeurigheid wordt evenzo uit het raam gegooid, want de film mikt hard op een sentimentele, Amerikaanse boodschap van vrijheid en hard werken. Van het gewetensconflict van Robert the Bruce (de naam alleen al) tot die leipe handlangers van William Wallace, alles aan de film is half-onbedoeld komisch goud. De duur van bijna drie uur is mij te kort. Ik zou wel jarenlang naar deze verbasterde slachting tussen Engelsen en Schotten kunnen kijken.
