Casse-tete chinois
Review

Recensie: Casse-Tête Chinois

2 min leestijd
2/5

"Hoewel de film weinig nieuws heeft te bieden is het geen straf om naar te kijken. Het topniveau wordt nooit bereikt maar de film zakt nooit door de ondergrens. Het verhaal is goed te volgen, ook voor mensen die de eerdere twee delen niet hebben gezien. Toch zal Casse-tête Chinois vooral voor de liefhebbers van de eerdere delen een bioscoopbezoek waard zijn, aangezien het verhaal op zich niet veel te bieden heeft."

Casse-tête Chinois is het derde deel in de L’Auberge Espagnole-trilogie over relaties en vriendschap van regisseur Cédric Klapisch. Na L’Auberge Espagnole (2002) en Les Poupées Russes (2005) geeft deze film voor de derde keer een kijkje in het leven van deze opmerkelijke hoofdpersonen.

De film vertelt het, naar eigen zeggen, ‘ingewikkelde’ leven van schrijver Xavier (Romain Duris). Nadat Xavier besluit om zaad te doneren aan zijn goede vriendin Isabelle (Cécile De France) en haar partner Ju (Sandrine Holt), leeft hij op gespannen voet met zijn vrouw Wendy (Kelly Reilly). Wanneer Wendy een nieuwe man ontmoet en naar New York besluit te verhuizen, volgt Xavier haar uit angst zijn kinderen niet meer te zien. In Amerika wordt het er niet eenvoudiger op en Xavier voelt zich genoodzaakt een Amerikaanse vrouw te vinden zodat hij staatsburger kan worden.

De titel van de film laat zich vertalen als ‘hersenbreker’, wat de indruk van een moeilijke film wekt. Integendeel: de film blinkt uit op de manier waarop de verhoudingen tussen de personages altijd overzichtelijk blijven. De film is erg luchtig gemonteerd en bevat ook animatie-elementen. Ook komen de personages nooit voor moeilijke kwesties te staan: wanneer Xavier een woonruimte zoekt bedenkt Ju zich dat ze nog wel ergens een appartement heeft liggen en wanneer Xavier wil trouwen komt zijn bruid bijna meteen aanvliegen. Hoewel Xavier zijn eigen leven dus ‘ingewikkeld’ noemt, had ik nooit het idee dat het script het hem erg lastig zou gaan maken.

Eigenlijk is de film niet grappig genoeg voor een komedie en niet dramatisch genoeg voor een drama; het is meer te zien als een te lange soapaflevering. Hoewel Casse-tête chinois nooit echt gaat vervelen, is de speelduur van twee uur te veel van het goede. Enkele droomscénes tussen Xavier en de filosofen Hegel en Schopenhauer vormen het komisch hoogtepunt van de film, maar halen ook behoorlijk wat tempo uit de film. Ook zal de gemiddelde kijker het einde al ver van te voren zien aankomen, al maakt de film hier nog een leuke knipoog om.