Verhaalvertelling in games is de laatste aantal jaren sterk vooruitgaan. Niet alleen grafisch maar vooral ook het acteerwerk is beter geworden. Dit heeft voor veel droevige scènes gezorgd en bij welke games moest zelfs de redactie een traantje wegpinken?
Toen ik Heavy Rain speelde wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden. Het zag er allemaal leuk uit en je kon door de interactieve wereld alles in je omgeving manipuleren. Ethan Mars is één van de speelbare personages in de game en is dolgelukkig met zijn vrouw en twee zoons. Ik speelde het spel, probeerde van alles uit, maakte gebruik van de omgeving en volgde het verhaal. Er begon al wat spanning in te komen wanneer Ethan één van zijn twee zoons uit het oog verliest in een winkelcentrum. Vol paniek gaat Ethan op zoek en vindt hij zijn zoon Jason uiteindelijk terug aan de overkant van een drukke straat. Jason ziet zijn vader en rent zonder te kijken naar zijn vader die in de verte een auto ziet aankomen. Hij roept naar Jason en springt voor de auto, maar helaas is dit niet voldoende om het leven van zijn zoon te redden. Na deze scène zat ik gekluisterd aan het spel en speelde vol spanning en nieuwsgierigheid verder.
Over het algemeen ben ik geen fan van Final Fantasy en JRPG’s: ze zijn vaak onnodig complex, vergezocht en overdreven. Chrono Cross is een uitzondering. Het indirecte vervolg op Chrono Trigger vindt een goede balans tussen wereldse en persoonlijke problemen, interessante personages en fanservice.
In deze specifieke scène reist hoofdpersoon Serge terug in de tijd om Kid te bevrijden uit een nachtmerrie die haar in een coma houdt. De schurk van het spel heeft het weeshuis waar Kid als kind leefde in brand gezet en het is aan Serge om haar te redden. Wanneer ze dan samen vanaf een heuvel neerkijken op de laaiende vlammen, verdwijnt Serge terug naar zijn eigen tijd en laat hij Kid alleen achter in de grotebozemensenwereld. Het sentiment ligt er dik bovenop, maar ik huil elke keer als een baby.
Games met een sterke verhaallijn worden bij mij veelal verbonden aan Rockstar Games. Het is dan ook geen toeval dat de meest droevige scène uit een game van deze ontwikkelaar komt. Red Dead Redemption is een productie die na het doorspelen van een lange campagne alsnog de speler weet te verrassen en ontroeren. Hoofdpersoon John Marston sterft namelijk aan het einde van het verhaal op dramatische wijze. Door de hechte band van personages in het spel wordt een zeer trieste scène gecreëerd aan het einde van het verhaal. Door zijn familie te redden en zelf zijn laatste krachten te geven voor het verslaan van de hevige tegenstand trekt John helaas aan het kortste eind. De emoties zijn perfect verwerkt bij de terugkomst van de gevluchte familieleden. Het is daarnaast extra bijzonder, gezien het absolute hoofdpersonage van het spel het avontuur niet overleeft.
