De vraag der vragen; wat is je favoriete game aller tijden? Het valt op dat er nauwelijks games van de afgelopen twee à drie jaar bij staan. De redenen waarom dit de beste games ooit zijn variëren: sommige blonken uit in hun tijd, andere bieden ontzettend veel uren speel plezier en sommige weten van een simpel concept een geweldige game te maken. Natuurlijk zijn we benieuwd naar jouw favoriete game aller tijden.
Diegene die de afgelopen weken mijn bijdragen heeft gelezen had het hier en daar al kunnen zien, maar mijn favoriete game ooit is The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Het spel combineert uitdagende puzzels, prachtige (voor die tijd) omgevingen, een indrukwekkend verhaal en boven alles een magnifieke sfeer tot één geheel. Ocarina of Time is overigens ook altijd nog het best beoordeelde spel op Metacritic; ik ben dus niet de enige die er zo over denkt.
Mijn zus heeft in haar kinderjaren Brief voor de Koning minstens tien keer helemaal doorgelezen. Ik heb Red Dead Revolver minstens tien keer helemaal doorgespeeld. Het verhaal van de zwijgzame Red Harlow, die als premiejager de moordenaars van zijn ouders probeert op te sporen, was een goede basis voor een verrassend gevarieerde thirdpersonshooter met een hele stoet aan bizarre, grappige, clichématige en memorabele personages met allemaal hun eigen catchphrases (goede voice-acting!) en allemaal beschikbaar als personage in de multiplayer. Behalve Mr. Kelley, die ik maar niet vrij wist te spelen. Rockstar wist dit allemaal te verwerken in een heerlijke Western-sfeer met onder andere treinovervallen, bargevechten en burgeroorlogen.
Het liefst had ik hier de hele Jak & Daxter-reeks ingevuld, maar als ik dan één game moet kiezen ga ik toch echt voor de eerste titel. Mijn absolute topper, waaraan ik als achtjarig ventje werkelijk verslaafd was. Het had alles. Platform, goed verhaal, een geweldig duo, goed acteerwerk en een kleurrijke, fantasievolle wereld. Urenlang kon ik doorbrengen in die mysterieuze wereld waar je tegenstanders een goede mep verkocht, op zoek ging naar “power cells” en steeds dichterbij de oplossing kwam voor de transformatie van Daxter: Jak’s beste vriend die getransformeerd is in een fret (een Otsel) doordat hij in een tank vol “dark eco” viel. Hoofdpersoon Jak zegt heel de game geen woord. De ontzettende bijdehandse Daxter compenseert dat meer dan voldoende met scherpe humor en hysterisch gegil wanneer hij vijanden ziet. De chemie tussen de twee is iconisch en blijft intact in de latere games (behalve dan dat Jak ineens z’n smoelwerk gaat gebruiken). Verplichte kost voor iedere Naughty Dog, platformer en action-adventure fan!
Er is geen vollediger spel geweest dan Warcraft: III The Frozen Throne. De campaign biedt uren gameplay met een goed verhaal, interessante personages en moeilijke missies. De multiplayer vraagt een enorm vermogen aan geduld en hoewel ik mijzelf na al die jaren een redelijke speler waan kom ik niet eens in de buurt van de professionals. Zelfs wanneer dat verveelt biedt Warcraft III nog de mapmaker waarin je je eigen maps kan programmeren. Niets is leuker dan een eigen map te bouwen en te zien dat die gespeeld wordt op de Battle.net-servers. Laat staan alle vriendschappen die je op Battle.net nog opbouwde met vreemden dankzij de chatchannels.
De meeste tijd heb ik in Diablo II gestoken, al komt het weergaloze World of Warcraft in de buurt. Ik heb vaker plezier gehad met Total War en Pokémon Silver. Ik heb me meer betrokken gevoeld bij Knights of the Old Republic, Chrono Cross en Mass Effect. Rock Band, Worms Armageddon en Unreal Tournament waren het best, gedeeld met vrienden.
Om dan toch bij Half-Life uit te komen lijkt een onwaarschijnlijke keuze. Deze Supertramp van de computerspellen bevatte een perfecte singleplayer met een intelligente invalshoek van ‘show, don’t tell’. Het Black Mesa-laboratorium waarin het spel zich afspeelt voelt als een uitgestrekt en veelzijdig geheel waar claustrofobie en verwondering elkaar afwisselen. De dreigende atmosfeer, naadloze vertelling en het werkelijk briljante leveldesign (Blast Pit, bijvoorbeeld) maken de eerste Half-Life het beste wat het medium ons te bieden heeft.
Als ik ga kijken naar de games waar ik de meeste tijd aan heb gespendeerd dan is dit zonder twijfel World of Warcraft. Ik durf dan ook best toe te geven dat het een echte verslaving was. Door de oneindige mogelijkheden, grote omgevingen, quests, items en nog veel en veel meer ben je al dagen dan wel niet weken kwijt om je personage op een leuk level te krijgen met een fatsoenlijke uitrusting. Samen met 39 andere spelers verspreid over de hele wereld het opnemen in een ultiem gevecht in een verlaten dungeon is echt genieten. Het is ook behoorlijk pittig en je moet één zijn met je personage want als je fouten maakt red je het niet. Inmiddels ben ik niet meer actief in World of Warcraft, maar toch kriebelt het nog altijd om verder te gaan.
Mijn meest favoriete game aller tijden is zonder twijfel Ace Attorney voor de Nintendo DS. Ace Attorney is een point-and-clickgame die zich afspeelt in en om de rechtbank en laat je in de huid kruipen van een advocaat (Phoenix of Apollo). In de spin-off speel je als de openbaar aanklager Miles Edgeworth. Het doel van de games is het onderzoeken van een moord, waarvan jouw cliënt in de meeste gevallen verdacht wordt. Aan jou als advocaat dus de taak om goed onderzoek te doen op het plaats delict, mensen te ondervragen, op zoek te gaan naar aanwijzingen en je cliënt verdedigen in de rechtszaak. Alles om te bewijzen dat hij of zij onschuldig is en om de echte dader aan te wijzen.
Voor mij is Pokemon de beste game aller tijden. Als ik er één moest kiezen uit de serie dan is dat voor mij Pokemon Ruby. Dat is de game die ik het leukste vond en er het beste uitzag. Ik kan zelf niet wachten op de remake die uit gaat komen in november: Pokemon Omega Ruby. Het leuke aan de game is is dat je eindeloos door kunt gaan en dingen kunt ontdekken in de Pokemonwereld. Er zijn verschillende pokemons die je kunt vangen en dat moet op verschillende manieren gedaan worden. Ook lopen er trainers rond die tegen jou willen vechten. Je moet je tactieken aanpassen om de trainer te verslaan. Daarom is dit mijn game aller tijden.
Ik hou van puzzelgames. Ik ben met mijn dagelijkse bezigheden altijd aan het kijken hoe ik bepaalde problemen moet tackelen en puzzelgames zijn daar het equivalent van. Portal blinkt uit door één simpel concept aan de speler te presenteren, waar je steeds moeilijkere puzzels mee moet oplossen. Wat Portal zo bijzonder maakt is dat de speler geen extra krachten of mogelijkheden krijgt gedurende het spel. Daarnaast is de verhaalvertelling van het spel simpel maar geweldig. GLaDOS, jouw vriend én vijand, vertelt continu kwetsende verhalen om de speler te demotiveren. Soms stonden de tranen nader dan een lach.
De beste game aller tijden is voor mij The Legend of Zelda: Majora’s Mask. Misschien vragen sommige zich nu af, waarom Majora’s Mask en niet Ocarina of Time? Persoonlijk vond ik de sfeer van Majora’s Mask veel beter en de gameplay interessanter. Begrijp me niet verkeerd, Ocarina of Time is ook een van mijn persoonlijke favorieten, maar Majora’s Mask staat toch echt bovenaan.
De gameplay is niet revolutionair maar toch wat anders als je kijkt naar de andere games in de reeks. De tijdslimiet in Majora’s Mask is wat het voor mij zo interessant maakt. Het zorgt voor net wat meer uitdaging en dat heeft me destijds geprikkeld om het spel uit te spelen. Bovendien is de sfeer vele malen duisterder. Je draagt maskers van dode personages, je ziet Pamela’s vader veranderen in een zombie, noem het maar op. Het is alles behalve een vrolijke game.
Een favoriete game heeft iedereen, althans dat wordt altijd gezegd. Zelf had ik er nog enige moeite mee duidelijk een keuze te maken voor mijn meest geliefde game aller tijden. Uiteindelijk is het Fable: The Lost Chapters geworden, waarmee GTA 2 op een verdienstelijke tweede plaats eindigt. Het eerste deel in de Fable-serie is voor mij zo bijzonder omdat het een enorm uitgebreid spel is. Het bracht voor het eerst de mogelijkheid het verhaal op verschillende manieren te beëindigen. Goed en kwaad zijn leidraad voor Fable en het gehele spel past zich aan op jouw keuzes. De vrijheid die je verder als speler krijgt spreekt mij erg aan. Urenlang kan ik mij vermaken zonder een enkele missie te voltooien. De game is compleet, elk huis is te betreden en dingen als stelen, huizen kopen en dialogen aangaan met andere personages is mogelijk. Als speler kun je vrij reizen en de wereld ontdekken. Naast deze vrijheid is het verhaal ijzersterk. Het is uitgebreid en vol met extra missies die extra diepgang bieden. Dit alles bij elkaar opgeteld maakt een game die ik iedereen zou willen aanraden eens uit te proberen.
Natuurlijk is het verhaal van GTA: Vice City een mix tussen Scarface en Carlito’s Way, maar dit hoeft niet slecht te zijn. Quentin Tarantino haalt zijn inspiratie overal vandaan en wordt hiervoor de hemel ingeprezen. De geweldige vrijheid die je kreeg om dit verhaal te spelen was destijds ongeëvenaard en de soundtrack speelt nog steeds bijzonder vaak op mijn iPod. Het vervolg San Andreas was ook heel goed, maar er gaat toch echt niks boven de jaren ’80-sfeer van het zonovergoten Miami.
