Bladestorm: Nightmare is het remake-vervolg op Bladestorm: The Hundred Years’ War. Het spel is gemaakt door Omega Force en is het broertje van de populaire reeks Dynasty Warriors. Waar je bij Dynasty Warriors als heldhaftig personage met over de top bewegingen in je eentje honderden soldaten afslacht, moet je bij Bladestorm altijd tactisch te werk gaan om missies te voltooien. Althans, dat zegt het spel zelf, maar is dit ook het geval?
In Bladestorm: Nightmare speel je een huurling die verschillende missies volbrengt. Je kan uit verschillende scenario’s kiezen waarin je bijvoorbeeld een fort moet overnemen. Dit doe je door over het slagveld te gaan met je bataljon. Vanaf de eerste secondes dat je begint te spelen blijft het spel je erop wijzen dat het nodig is om tijdens een missie regelmatig van soort bataljon te wisselen, afhankelijk van de situatie. Zo is een groep soldaten met speren bijvoorbeeld sterker tegen paardrijders dan boogschutters. Dit is het eerste en grootste minpunt van het spel. Er wordt continu gehamerd op het belang van afwisseling van wapens, maar dit blijkt uiteindelijk niet zo noodzakelijk als wordt geïmpliceerd.
Mijn groep boogschutters zou het af moeten leggen tegen paardrijders, maar ik heb eigenlijk elke missie veel te makkelijk kunnen halen. Ik had verwacht dat ik bij elk fort dat ik naderde kieskeurig zou moeten zijn welke troepen ik in zou zetten en strategisch zou moeten nadenken over hoe ik de vijand benaderde. In werkelijkheid gebeurde er steeds niets anders dan recht op het fort aflopen tot mijn boogschutters dichtbij genoeg waren om te schieten. Herhaal dit een aantal keer en opeens krijg je het bericht dat je missie voorbij is. Het blijft een verfrissend en goed idee, hoe het spel wil dat je tactisch te werk zou gaan met verschillende soorten troepen en het geleidelijk overnemen van forten. Helaas is dat goede idee niks waard als het door een zwakke uitvoering nutteloos blijkt te zijn om het spel met enige vorm van tactiek te spelen.
Ik zal eerlijk zijn, door de aanwezigheid van sfeervolle veldslagen en een mooie soundtrack is het allemaal alsnog best vermakelijk, maar niet lang genoeg om het hele spel door te komen. Al veel te snel voelt elk fort dat je in moet nemen als een vervelend klusje dat je moet volbrengen. Het enige wat mijn interesse nog kon wekken is het systeem waarmee je je personage kan ontwikkelen. Door ervaringspunten die je in veldslagen verzamelt kan je verschillende soorten troepen sterker maken. Dit werkt op zich goed en het werkt als iets om naar uit te kijken, maar helaas lijdt ook dit onder het feit dat de strategie die in het spel aanwezig zou moeten zijn, er niet is. Waarom zou ik strategisch nadenken over wie of wat ik sterker maak, als ik hersenloos al mijn ervaringspunten kan dumpen in mijn boogschutters en zo alleen maar nóg makkelijker iedereen aankan?
Het spel is in twee verhaallijnen ingedeeld: The Hundred Years’ War, wat gaat over de Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Franrkijk, en Nightmare, een nieuw verhaal dat gaat over een demonische Jeanne d’Arc die iedereen bedreigt. Nightmare brengt enkele features met zich mee die even verfrissend zijn, maar binnen de kortste keren voel je je al weer gevangen in dezelfde routine: Loop naar een fort, schiet op alles dat beweegt, loop naar een nieuw fort, et cetera.
Het verhaal in het spel wordt volledig onderuit gehaald door het feit dat het af en toe in de vorm van speciale missies of scènes even snel door je strot wordt geduwd met extreem vervelende dialogen. Denk hierbij aan onder andere storende neppe Franse accenten en volledig overdreven tekst.
Al met al zorgt Bladestorm: Nightmare voor misschien twee uur vermakelijke gameplay, maar al snel wordt alles een vervelende routine waar je doorheen moet gaan om verder te komen in het spel. Een leuk ontwikkelingssysteem en een aantal verfrissende ideeën kunnen het spel helaas niet redden van het feit dat het bijzonder middelmatig en eigenlijk gewoon saai is. Het spel heeft me vooral laten realiseren wat Dynasty Warriors bijvoorbeeld wel goed maakt; dat spel doet van begin tot het eind wat het belooft te doen, terwijl Bladestorm niets meer is dan een schaduw van de zelfgemaakte beloftes die het niet na kan komen.
