Vorige week werd de Hellblade: Senua’s Sacrifice VR-versie aangekondigd. Waar de game al een tijdje uit is voor PlayStation 4 en pc en sinds kort ook voor Xbox One beschikbaar is, krijgen we nu dus het avontuur in Virtual Reality. Als je wilt weten wat wij van Hellblade vonden, lees je hier onze review. Deze review focust zich hoofdzakelijk op het VR-aspect en de uitwerking daarvan.
Hellblade: Senua’s Sacrifice VR moet gespeeld worden met een gamepad, waardoor het een zittende VR-ervaring is. De eerste cutscenes, die erg handig worden weergegeven in een rechthoek, alsof je naar een bioscoopscherm kijkt, zetten meteen de toon. Je kunt vrij om je heen kijken, maar Senua blijft de focus. De besturing is iets aangepast om de misselijkheidsfactor laag te houden. Na een uurtje spelen merken wij direct dat dat niet helemaal lukt. Bij sommige filmpjes beweegt de camera naar verschillende hoeken, wat lichtelijk misselijkmakend was. Doordat de vloer niet gelijk stond aan de horizon, merkten we dat het niet goed voelde voor onze ogen. Ook krijgen bepaalde cutscenes een wazig effect, wat je ogen snel kan vermoeien omdat deze constant proberen scherp te stellen op datgene wat telkens vervaagt. Al met al zijn deze effecten toch wat minder geslaagd in de VR-versie.
Ook wordt duidelijk dat het spel grafisch heeft moeten inleveren om speelbaar te zijn in VR. Tot ongeveer tien meter van je vandaan ziet het er prima uit. Alles daarbuiten is van lage kwaliteit. Spontaan verschijnen muren, rotsen of touwen, omdat ze binnen die tien meter komen. Dit is een rare gewaarwording omdat het slordig aanvoelt. Waar de 2D-versie daar totaal geen last van had, is de grafische kwaliteit nu ineens laag. Gelukkig ziet datgene wat tijdens de game belangrijk is er goed uit, maar het is toch een gemis dat de omgevingen zelf net niet strak zijn.
Zoals besproken in onze review over de ‘gewone’ versie, is een van de krachten van Hellblade dat Senua psychische klachten heeft. Deze achtbaan aan emoties en de overvloed aan stemmetjes zijn in VR nog meer aanwezig. Daardoor wordt je in Virtual Reality volledig ondergedompeld in de psychose die Senua ondergaat. Soms ga je zelfs aan jezelf twijfelen of je daadwerkelijk iets hoorde of dat een stemmetje het je heeft ingefluisterd.
De gevechten werken prima. Doordat je constant belaagd wordt met de stemmetjes in je hoofd, ga je het gevoel snel overnemen, en voel je snel ongemakkelijkheid doordat er op je wordt ingepraat dat je het niet kunt. Doordat je om je heen kan kijken met de VR-headset, ben je ook geneigd om aanvallen te ontwijken door je hoofd te bewegen, maar helaas werkt dat niet.
Als game zelf is Hellblade: Senua’s Sacrifice VR echt een tof spel. De toevoeging van VR was niet per definitie nodig, maar voegt wel een extra dimensie toe aan de ervaring, zeker omdat je nog meer onderdeel bent van Senua’s reis en psychische toestand. Er zullen momenten zijn waarop je wellicht misselijkheid kunt ervaren vanwege de camerahoek of onhandig gebruik van effecten, maar afgezien van deze momenten, is het zeker een pareltje. Zeker als je de game überhaupt niet hebt gespeeld op een gewone monitor.
