Een van de meest interessante onderwerpen om een game over te produceren is de technologische toekomst. We zagen het al in Deus Ex en Watch Dogs, maar ook toekomstige games zoals Cyberpunk 2077 hebben hun interpretaties over de technische revolutie. Het onderwerp biedt veel ruimte voor de vrije fantasie en de verschillende uitwerkingen die we zien, zijn dan ook vaak verrassend op hun eigen manier. En zo geldt dat ook voor State of Mind, dat ons meeneemt in de interpretaties van Deadalic Entertainment.
De openingsscène begint al vrij spannend: er is van alles aan de hand en veel te zien. We worden meegenomen naar Berlijn in het jaar 2048, waar een technologische revolutie ervoor heeft gezorgd dat robots, drones en andere artificiële intelligentie dagelijkse taken overnemen. Journalist Richard Nolan is minder fan van deze revolutie en uit maar al te graag zijn afkeer voor robots. Het leven zit hem dan ook niet mee als hij in een autonome taxi een ongeluk krijgt, zijn baan verliest en zijn gezin daarbovenop verdwijnt. Als klap op de vuurpijl verspreidt iemand het nieuws dat Nolan dood is en dus gaat hij als een echte journalist op onderzoek uit. Al vrij snel komt Nolan erachter dat niets is wat het lijkt, want heeft hij werkelijk een ongeluk gehad?
Het eenvoudige plot en cynische karakter van Nolan spreken misschien niet direct aan, maar wel mooi is hoe het verhaal zich langzaam ontwikkelt. Het is dan ook niet zo gek als je al vrij snel niet meer snapt wat er gebeurt: dit is precies wat de game probeert te bereiken. Een bijzonder concept wordt besproken, namelijk transhumanisme. Dit concept houdt in dat het menselijk lichaam alle natuurlijke wetten overschrijdt en zichzelf overstijgt, door bijvoorbeeld de verbinding tussen mens en computer. Een erg interessant onderwerp, niet alleen omdat je er erg lang over kunt blijven speculeren, maar ook omdat de uitwerking in State of Mind erg interessant is. Hoewel het subtiel in het verhaal en de gameplay verwerkt is, laat het wel een indruk achter.
Het grappige van State of Mind is hoe de game toch flinke indrukken weet te maken, ondanks dat het geen grafisch hoogstandje is. Er is bewust gekozen voor low poly-technieken, wat betekent dat er grafisch weinig details zijn. Toch lijkt dit niet erg te storen tijdens het spelen. Sterker nog, op sommige momenten word je zo erg in de game meegesleurd dat dit vrijwel niet merkbaar is. Het is dan ook geen straf om regelmatig door het futuristische Berlijn te lopen. Een deel van de game is semi-open wereld, waardoor je vaak de omgeving moet afspeuren om bepaalde puzzels te kunnen oplossen. Politierobots op straat en illegale hackers in donkere hoeken zijn dan ook de orde van de dag. Gelukkig hoef je je nooit echt verloren te voelen, omdat er duidelijk wordt aangegeven waar je heen moet of wat je te doen staat. Af en toe wordt het verkennen afgewisseld met wat conversaties en vooral puzzels. Eén van de puzzels heeft sterke verbanden met het zijn van een journalist, door het combineren van artikelen kom je zo meer informatie te weten. Ook puzzelen met technologische hoogstandjes, zoals het besturen van een drone en scannen van mensen, mag niet ontbreken.
Ondanks dat de game een interessant verhaal en prima gameplay heeft, lijkt de echte actie toch te ontbreken. Bij futuristische games verwachten we al gauw een spannend plot met een heroïsche protagonist die vecht tegen het kwaad en de boel redt, maar dat is hier niet het geval. Daardoor krijg je een beetje een Bladerunner-gevoel, maar dan zonder alle actie. En dat is toch net wat jammer, want dat had het plaatje compleet gemaakt. Het motiveert ook niet altijd dat onze hoofdpersoon een verbitterde cynist is, hoewel het wel de stereotype held voorkomt. Iets meer actie in de vorm van gevechten of meer stealth-gameplay was dan ook zeker welkom geweest. Verder zijn de nodige bugs nog zo nu en dan wel te merken. Soms met gevolg dat je personage letterlijk vast zit of dat je daardoor geen progressie kan maken. De verwachting is wel dat dit allemaal relatief makkelijk opgelost kan worden met een patch.
Desondanks heeft de game nog steeds meer dan voldoende inhoud om je even bezig te houden, zowel op gebied van gameplay als op verhaal. De kracht zit dan ook vooral in de kleurrijke toekomstige wereld die we verkennen en het interessante concept van transhumanisme, dat ons aanspreekt. State of Mind werpt hier een bepaald perspectief op, maar het nodigt ook uit om na het spelen nog eens goed te denken over of dit werkelijk onze toekomst zou kunnen worden. Daarnaast is het gewoon een leuk spel om op te pakken en in te duiken. Het totaalplaatje zou dan ook volledig af zijn met wat meer actie.
