Op de laatste dagen van het jaar blikken we terug op 2018. De gameredactie doet dit door een aantal persoonlijke top 3’s met jullie te delen. Begin januari mogen jullie stemmen op de Awards, waarin jij bepaalt welke game het beste was, maar eerst is het tijd voor de persoonlijke top drie van Rutger:
Het was een mooi gamejaar en God of War was daar een goed voorbeeld van. Voor iemand die de oorspronkelijke drie delen bij elkaar opgeteld wel meer dan twintig keer heeft uitgespeeld, was het vooral ook eng. De Griekse mythologie werd ingeruild voor de Noorse en de gameplay zou ook een flinke transformatie ondergaan. Ongetwijfeld zou het een mooie game worden, maar zou het nog wel de God of War van mijn jeugd zijn? Deze zorgen werden me al snel ontnomen. De wereld en het verhaal voelden, ondanks de veranderingen, voor de échte fans toch nog aan als een echte God of War-game. Het verhaal is volwassen genoeg en bevat de nodige emotie om hier en daar een traan op te wekken, maar heeft toch die broodnodige humor. De gameplay is ook een stuk robuuster. Net een klein beetje minder hack-and-slash, maar in ruil daarvoor eindeloos meer RPG-elementen. Tel daarbij op dat er een fantastische wereld is om te ontdekken met een boel uitdagingen, zoals de pittige Valkyrie-gevechten en dan heb je een geweldig avontuur. God of War was mijn absolute top van 2018 en ik kan niet wachten op het vervolg.
[post id=”163903″]
De fans van Japanse vechtspellen wisten al dat Arc System Works een hele sterke ontwikkelaar was. Je kan je dus mijn vreugde voorstellen toen deze studio met hulp van Bandai Namco toegang kreeg tot de Dragon Ball Z-franchise. Met razendsnelle doch tactische drie-tegen-drie-gevechten en een geniale visuele vormgeving, met name de animaties zijn ijzersterk, is Dragon Ball FighterZ zowel een genot voor de hardcore fans van vechtspellen als de fans van Dragon Ball. Daarnaast leent de game zich geweldig goed voor competitie op een hoog niveau, dus we verwachten nog lang niet klaar te zijn met deze titel.
[post id=”158386″]
Fist of the North Star: Lost Paradise is voor mij de grootste gameverrassing geweest sinds jaren. Natuurlijk, ik waardeer het werk van de Yakuza-studio, maar ik was niet bekend met de Fist of the North Star-wereld, naast misschien het iconische “Omae wa mou shindeiru“. De game speelt grotendeels als een Yakuza-titel, maar heeft genoeg eigen kwaliteiten om op zichzelf te kunnen staan. Lost Paradise is met zo’n oog voor detail gemaakt dat het lastig is om dit niet te waarderen. De wereld leeft, de mini-games zijn ijzersterk en het vechtsysteem loopt als een trein. De aanvallen zijn lekker over-the-top danzkij het anime-stijltje en met een RPG-systeem blijf je steeds meer leren, waardoor de gevechten hun dynamische gevoel niet snel verliezen. Het is vooral een heel leuk spel op absoluut alle fronten, een vrij belangrijk punt dat we vandaag de dag nogal eens uit het oog verliezen als het gaat om games. Daarmee is Fist of the North Star: Lost Paradise een aangename verrassing geweest die ik niet snel meer zal vergeten.
[post id=”174264″]
Thronebreaker: The Witcher Tales. De game staat net niet in mijn top drie, maar had eigenlijk op een gedeelde derde plek gemogen met Lost Paradise. Door de fantastische combinatie van een strategisch kaartspel en een ouderwetse RPG, is het een unieke belevenis. Je hebt een gigantisch grote kaart om te ontdekken, veel hoofdmissies, nevenmissies en extra gevechten om te beleven en af en toe zijn er de nodige puzzels die je brein even goed aan het werk zetten. Daarnaast is het bijzonder leuk om in de vorm van kaarten het leger van een koningin te bouwen. O, en zet dit allemaal ook nog eens in het universum van The Witcher, zodat je gegarandeerd een fenomenale wereld hebt om te ervaren.
Begin januari verschijnt op NWTV een lijstje van onze Hidden Gems van 2018: kleine games die weinig aandacht hebben gekregen, maar dit wel verdienen. Daar vind je nog een paar games die mijn lijstje nét niet hebben gehaald.
