Het duurt nog maar een aantal dagen voordat 2019 voorbij is en we gaan beginnen aan 2020. Dat betekent dat er een nieuw decennium aan zit te komen en we kunnen gaan kijken wat de beste game was van de afgelopen tien jaar. Deze keer is Rutger aan de beurt om aan te geven wat hij de beste game van het decennium vindt.
Bloodborne
Als mensen het hebben over de games van From Software, gaat het altijd meteen over de moeilijkheidsgraad. Alhoewel ik dat kan begrijpen, doet het ook een beetje pijn. De games van meesterbrein Hidetaka Miyazaki zijn namelijk wel lastig, maar blinken uit in tal van andere aspecten. Het voornaamste aspect is de manier waarop een geweldige, mysterieuze wereld wordt neergezet en hoe je daar beetje bij beetje meer over te weten komt. Bloodborne is daar een perfect voorbeeld van. Niet alleen is het een lovecraftiaanse wereld waarin je steeds meer leert over de volledige waanzin van het alles, maar vooral de manier waarop is indrukwekkend. Je krijgt niet simpelweg een filmpje dat je vertelt wat er aan de hand is, of een dialoog waarin het allemaal haarfijn uitgelegd wordt. Je krijgt losse stukjes informatie door de omgeving: via de omschrijvingen van voorwerpen, de twee zinnen die een eindbaas uitspreekt voordat hij of zij je genadeloos aanvalt, een paar losse kreten van een verloren persoon of gewoon door naar de manier waarop gebieden in elkaar zitten te kijken. Vervolgens is het aan jou om alle stukjes informatie aan elkaar te verbinden om zo iets over de wereld om je heen te kunnen begrijpen. Het is verder geen detective, je hoeft dit allemaal niet te doen, maar de manier waarop je puur door alles om je heen informatie binnen krijgt en zelf conclusies trekt, is iets dat geen andere studio dan From Software op deze manier voor elkaar krijgt. Zo kan je ook dingen blijven ontdekken wanneer je de game opnieuw gaat spelen. Of je kan zoals ik dat doe jezelf verliezen in filmpjes van iemand die wél alle stukken informatie bij elkaar heeft geschraapt en enorm interessante verhalen over personages kan vertellen die je zelf volledig gemist hebt.
Verder is het een fantastische RPG met interessant level-design, een boel uitdagende vijanden en inderdaad, het is vrij pittig. Elk wapen voelt weer volledig anders aan, waardoor je ene playthrough een stuk anders wordt dan een andere, iets wat weer uitnodigt om het spel te blijven spelen. Ik heb mezelf er iets te vaak op betrapt dat ik eindelijk de tijd vind om een nieuw spel uit te gaan proberen, maar in plaats daarvan toch weer Bloodborne opstart om het eens op een andere manier te proberen of meer te weten te komen over een eindbaas die ik voorheen niet zo goed begreep. Voor Bloodborne vond ik het altijd maar zinloos om een ‘beste spel ooit gemaakt’ aan te wijzen. Zodra ik Bloodborne had gespeeld, hoefde ik hier echter niet meer over na te denken. Geen game kan wat mij betreft dit meesterwerk in een lovecraftiaanse gotische horror-setting evenaren.
Honorable mentions
Bloodborne steekt wat mij betreft met kop en schouders boven elke andere game van het decennium uit, maar er zijn genoeg andere games geweest die deze troon hadden kunnen bestijgen als Bloodborne niet had bestaan:
- Final Fantasy XIV
- Dark Souls III
- Sekiro: Shadows Die Twice
- Death Stranding
- The Witcher III: Wild Hunt
- Marvel vs. Capcom 3
- Final Fantasy XV
- God of War
