Tijdens de laatste dagen van het jaar blikken we terug op 2019. De gameredactie doet dit door een aantal persoonlijke top 3’s met jullie te delen. Vanaf januari mogen jullie weer stemmen op de Awards, waarin jij bepaalt welke game het beste was, maar eerst is het tijd voor de persoonlijke top drie van Rutger.
Ik moet eerst even zeggen dat dit jaar mijn top 3 kiezen ongelooflijk makkelijk was, omdat er drie games zijn uitgekozen die in elk ander jaar makkelijk mijn ‘Game of the Year’ zouden zijn geweest en allemaal ook nu al tot mijn favoriete games aller tijden behoren. Het zijn ook games die onmogelijk zijn om met elkaar te vergelijken, dus mijn top drie is dit jaar puur op volgorde van het moment van uitkomen:
Sekiro verscheen in maart en er was veel om te doen. Veel mensen vonden het maar overdreven lastig en waren van mening dat er een makkelijkere modus in het spel moest zitten voor degenen die niet zoveel moeite willen doen. Zelf vond ik dit absoluut geen punt en ik heb genoten van de formidabele gevechten die Sekiro te bieden heeft. Genoeg eindbazen leken bij de eerste poging oprecht onmogelijk. “Oké, het is vast de bedoeling dat ik hier dood ga als onderdeel van het verhaal”, dacht ik. Maar nee hoor. Gelukkig is elke tegenstander met de nodige oefening en vooral veel doorzettingsvermogen en geduld goed te doen, zelfs de allerlaatste eindbaas die me bijna acht uur heeft gekost. Sekiro is zo’n heerlijk spel omdat je echt gedwongen wordt om gevechten te leren en wanneer je uiteindelijk keer op keer de aanvallen van je tegenstander pareert, voel je je echt als een meestersamoerai. Sekiro zal niet voor iedereen zijn, maar ik kan niet wachten om het de komende jaren nog tientallen keren door te spelen.
[post id=”183914″]
Een uitbreiding van een MMORPG van dit formaat mag wat mij betreft meegenomen worden in alle eindejaarslijstjes, zelfs als het officieel geen losstaand spel is. Final Fantasy XIV begon als gigantische mislukking en mag nu met afstand de allerbeste MMORPG genoemd worden. Shadowbringers brengt het geheel op alle vlakken naar een hoger niveau. Het verhaal is geweldig en emotioneel, er is bijna eindeloos veel waardevolle content om alleen of juist met andere spelers te doorlopen en de soundtrack is fenomenaal. Met regelmatige updates is gebleken dat de Shadowbringers-uitbreiding niet alleen een sterke start had, maar ook op de lange termijn fantastisch blijft.
[post id=”189911″]
Nog zo’n game waar veel om te doen was: Death Stranding. Het verhaal is raar, je bent veel tijd kwijt met het kijken van filmpjes en wanneer je dan speelt, ben je vooral veel aan het rondreizen. Ik ben in ieder geval blij dat de meeste Nederlandse gamesites wel erg positief over dit project van Metal Gear Solid-bedenker Hideo Kojima waren. Meer dan twee maanden na het uitspelen van Death Stranding denk ik nog steeds regelmatig terug aan aangrijpende scènes met fenomenaal acteerwerk en personages die onverwachte ontwikkelingen doormaken. Death Stranding is niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij is het een meesterwerk.
[post id=”195624″]
Normaliter zou ik hier een aantal games neerzetten die dit lijstje nét niet gehaald hebben, maar dit jaar was de top 3 wat mij betreft van zo’n uitermate hoge kwaliteit, dat niets anders in de buurt is gekomen. Kijk wel nog uit naar NWTV’s Hidden Gems van 2019 in januari, waarin we de kleinere spellen die dit jaar zijn uitgekomen wat extra aandacht geven!
