preview
Pokémon: Pokopia

Dit jaar bestaat Pokémon 30 jaar en iedereen kijkt uit naar de aankondiging van de nieuwe grote Pokémon-game, vermoedelijk later deze maand. Ondertussen komt Pokémon: Pokopia er nog aan en deze game hebben wij recentelijk al bijna anderhalf uur mogen spelen. Bij de aankondiging verwachtten veel spelers een soort van Animal Crossing meets Pokémon, maar is dit ook echt zo? En hoe bevalt het spel na de eerste indruk?

Pokémon: Pokopia speelt zich af in een tijdperk waarin mens en Pokémon (nagenoeg) lijken uitgestorven. Je begint als Ditto die, verrassend genoeg, in een mens kan veranderen. Nadat je je personage hebt gevormd, begin je wanneer je Professor Tangrowth tegenkomt. Deze professor was ervan overtuigd dat Pokémon en mensen waren uitgestorven, maar al snel merkt hij dat door de dorre omgeving weer leefbaar te maken er Pokémon verschijnen.

Spelers die de aankondiging hebben gezien, zullen opgemerkt hebben dat je in het begin Charmander, Squirtle en Bulbasaur naar je wereld zult lokken. Maar tijdens onze speelsessie kwamen ook andere (vaak nuttige) Pokémon naar de wereld toe. Sommigen van hen, zoals Charmander, Squirtle en Bulbasaur, leren vaardigheden aan jou (Ditto), waarmee je de wereld beter kunt maken. Denk hierbij aan gras laten groeien, gebieden bewateren of in het algemeen schoonmaken.

In tegenstelling tot de meeste Pokémon-games speel je dus als Pokémon en dat is echt leuk voor de afwisseling. Je komt hierdoor ook veel meer te weten over de synergie die er is tussen de verschillende Pokémon. Naarmate je de wereld beter maakt, krijg je in Pokémon: Pokopia opdrachten van de Pokémon om je heen, waaronder van Professor Tangrowth. De vergelijking met Animal Crossing gaat hier dan ook echt op. Je bent weliswaar bezig om je eigen wereld te maken, maar veel meer aan de hand van opdrachten die je door het spel begeleiden. Een vergelijking die veel beter is, is dan ook Dragon Quest Builders. Dit neemt niet weg dat er ook veel geïnspireerd lijkt op Animal Crossing en andere vergelijkbare games.

We hebben slechts een klein deel van het spel gespeeld, maar de wereld leeft echt en doordat je er actief aan bouwt, voelt het als jouw wereld. Waar je enerzijds nog altijd probeert je Pokédex te vullen, ben je anderzijds bezig met het maken van die nieuwe wereld. Zoals gezegd bestaat het spel verder uit opdrachten. Dit kan zo simpel zijn als een nieuwe Pokémon naar het spel toe lokken, maar ook dat je een volledig Pokécenter moet herstellen. Het lokken van nieuwe Pokémon is overigens wel iets dat op een bijzondere manier gebeurt. Iedere Pokémon heeft een eigen eis in het spel. Bij de Pokémon in het begin is dit nog simpel, maar naarmate je verder komt, wordt dit steeds moeilijker. Dat zorgt echter ook voor een stukje uitdaging.

Het tweede deel van onze speelsessie bestond uit het samenspelen met andere spelers. Samen met drie anderen moesten we een Pokécenter herstellen. Er was echter veel meer dat we samen konden doen. Alhoewel het geen verplichting is om samen te spelen, zorgt dit wel voor nog meer speelplezier. Hier kregen we ook de kans om meer vaardigheden van Ditto te proberen. Zo konden we zwemmen met Lapras en vliegen met Dragonite.

Deze ontwikkelingen zorgen ervoor dat de gameplay zich blijft ontwikkelen, maar ook dat je steeds verder komt en nieuwe plekken ontdekt. Dat houdt, voor zover we dat nu kunnen beoordelen, de game fris en zorgt voor veel variatie. Hoe lang dit zo blijft durven we nu nog niet te zeggen, maar gezien het aantal mogelijke Pokémon die er in de game kunnen zitten, lijkt dit bijna eindeloos.

We weten zeker dat we nog heel veel niet van Pokémon: Pokopia hebben gezien, maar dat wat we wel hebben gezien ziet er goed uit. De game heeft alles in zich om uitdagend en afwisselend te blijven. Door zelf Pokémonvaardigheden te leren en de wereld langzaam maar zeker te zien groeien, verwachten we dat Pokopia een hele toffe game wordt.